Anne of Avonlea. Ania z Avonlea z podręcznym słownikiem angielsko-polskim

Cudownie było znów spędzić czas z Anią! To była wspólna lektura z moimi zagranicznymi przyjaciółmi, podczas której przeczytałam powieść Lucy Maud Montgomery po raz pierwszy w języku angielskim.
W tej części Ania pracuje jako nauczycielka i zakłada Avonlea Village Improvement Society (pol. Koło Miłośników Avonlea). Przyznam, że perypetie przedstawione w "Ani z Avonlea" były bardziej interesujące, niż bym przypuszczała. To, co podobało mi się w pierwszej książce i co kontynuowane jest w drugiej, to fakt, że wszystko jest tak wciągające i ekscytujące, mimo że nie jest to książka skoncentrowana na akcji - wszystko to dzięki bardzo interesującej bohaterce. Przyjaźnie Anny, jej "pokrewne dusze", jej szczery entuzjazm dla życia i świata sprawiają, że lektura jest wciągająca. Pisarstwo L.M. Montgomery ma w sobie tę magiczną jakość, która sprawia, że nawet najprostszy rozdział jest porywający. To bardzo unikatowe i niewielu autorów potrafi mnie tak do siebie przyciągnąć
Dołączenie Davy'ego i Dory do rodziny było w większości przypadków przyjemne. Chociaż nie przepadałam za Davym tak bardzo, jak wydawało się to Maryli i Annie, nie irytował mnie tak bardzo, jak się tego obawiałam. O wiele bardziej wolałam Dorę. Jest taką słodką, małą istotką zupełnie niedocenianą przez Annę, Marylę i wszystkich innych. Pozostałe wątki też wydawały mi się rozwiązane w dobry sposób, a zakończenie wzruszyło mnie niemało. Myślę jednak, że ta książka może zawieźć fanów pierwszej części - zdecydowanie inaczej rozłożone są tutaj akcenty, przez co jest ona trochę wolniejsza niż pierwsza część. Mi to nie przeszkadzało, bo nadal wszystko co najlepsze u Lucy Maud Montgomery można znaleźć w "Ani z Avonlea".
Ograniczałam się do kilku rozdziałów dziennie rano i wieczorem, żeby nie pożreć książki za jednym zamachem - tak mnie ona wciągnęła! Było coś tak uspokajającego i pokrzepiającego w sercu, gdy zaczynałam i kończyłam dzień przygodami i spostrzeżeniami Ani. Bardzo przyjemna lektura i wcale nietrudna po angielsku - wszelkie wątpliwości rozwiewa słownik zawarty w tym wydaniu. Polecam przeczytanie w oryginale - zrobiłam kilka porównań z polskim tłumaczeniem i choć jest ono dobre, to nie umywa się do oryginału Montgomery.

Pierwsza książka Lucy Maud Montgomery była wspaniała! Mnóstwo zabawnej akcji, ale w drugiej Ania jest już poważną kobietą - ma 16 lat i nowe obowiązki.
Podobała mi się ta książka, choć składa się na nią głównie obserwowanie, jak Ania rozkwita jako młoda nauczycielka. Są dni dobre i złe, kiedy Ania próbuje kształcić młodych ludzi w Avonlea. Mamy więc w "Ani z Avonlea" dużo mniej wartką akcję i dużo mniej zabawnych sytuacji. Ta książka jest wspaniałą kontynuacją jej historii i uwielbiam patrzeć, jak Ania i jej przyjaciele zaczynają stawać się dorośli, zachowując przy tym swoje fantastyczne osobowości. Sposób, w jaki Ania postrzega świat, jest nadal tak samo piękny jak zawsze, ale mam wrażenie, że stał się bardziej poetycki. To widać zwłaszcza w stylu i języku jakim Montgomery się posługuje.
Obecnie moim ulubionym bohaterem jest Gilbert. Podoba mi się, że czeka na nią, nie oczekując niczego poza przyjaźnią. Pięknie obserwuje się to uczucie rodzące się między dwójką dobrych przyjaciół.
Jedynym drobnym minusem dla mnie było to, że książka momentami się przeciągała, a fabuła wydawała się, że prowadzi donikąd. Ale były to nieliczne momenty, bo za kilka zdań okazywało się, że ktoś powiedział coś zabawnego lub wydarzyło się coś ciekawego.
Z każdą kolejną książką mam coraz większą sympatię do Ani i jej paczki. Moja córka mówi, że chciałaby, aby Ania istniała naprawdę, by mogła się z nią przyjaźnić. Nie tylko ona tak myśli - ja też książkową Anię chciałabym mieć za przyjaciółkę.
Moim pobożnym życzeniem byłoby też, by książki z tej serii nigdy się nie skończyły. Chyba za bardzo osadziłam się w świecie Ani - lektura książek o niej pozwala mi na skuteczne ucieczkę moich myśli od codzienności do XIX wiecznej Kanady. Może to nostalgia za byciem młodszą?
Jak zawsze, polskie wydanie ze słownikiem daje radę. "Ani z Avonlea" daję ocenę niższą niż pierwszej książce, nie mniej, biorę się za czytanie kolejnych części serii!

Cudownie było znów spędzić czas z Anią! To była wspólna lektura z moimi zagranicznymi przyjaciółmi, podczas której przeczytałam powieść Lucy Maud Montgomery po raz pierwszy w języku angielskim.
W tej części Ania pracuje jako nauczycielka i zakłada Avonlea Village Improvement Society (pol. Koło Miłośników Avonlea). Przyznam, że perypetie przedstawione w "Ani z Avonlea" były bardziej interesujące, niż bym przypuszczała. To, co podobało mi się w pierwszej książce i co kontynuowane jest w drugiej, to fakt, że wszystko jest tak wciągające i ekscytujące, mimo że nie jest to książka skoncentrowana na akcji - wszystko to dzięki bardzo interesującej bohaterce. Przyjaźnie Anny, jej "pokrewne dusze", jej szczery entuzjazm dla życia i świata sprawiają, że lektura jest wciągająca. Pisarstwo L.M. Montgomery ma w sobie tę magiczną jakość, która sprawia, że nawet najprostszy rozdział jest porywający. To bardzo unikatowe i niewielu autorów potrafi mnie tak do siebie przyciągnąć
Dołączenie Davy'ego i Dory do rodziny było w większości przypadków przyjemne. Chociaż nie przepadałam za Davym tak bardzo, jak wydawało się to Maryli i Annie, nie irytował mnie tak bardzo, jak się tego obawiałam. O wiele bardziej wolałam Dorę. Jest taką słodką, małą istotką zupełnie niedocenianą przez Annę, Marylę i wszystkich innych. Pozostałe wątki też wydawały mi się rozwiązane w dobry sposób, a zakończenie wzruszyło mnie niemało. Myślę jednak, że ta książka może zawieźć fanów pierwszej części - zdecydowanie inaczej rozłożone są tutaj akcenty, przez co jest ona trochę wolniejsza niż pierwsza część. Mi to nie przeszkadzało, bo nadal wszystko co najlepsze u Lucy Maud Montgomery można znaleźć w "Ani z Avonlea".
Ograniczałam się do kilku rozdziałów dziennie rano i wieczorem, żeby nie pożreć książki za jednym zamachem - tak mnie ona wciągnęła! Było coś tak uspokajającego i pokrzepiającego w sercu, gdy zaczynałam i kończyłam dzień przygodami i spostrzeżeniami Ani. Bardzo przyjemna lektura i wcale nietrudna po angielsku - wszelkie wątpliwości rozwiewa słownik zawarty w tym wydaniu. Polecam przeczytanie w oryginale - zrobiłam kilka porównań z polskim tłumaczeniem i choć jest ono dobre, to nie umywa się do oryginału Montgomery.

Pierwsza książka Lucy Maud Montgomery była wspaniała! Mnóstwo zabawnej akcji, ale w drugiej Ania jest już poważną kobietą - ma 16 lat i nowe obowiązki.
Podobała mi się ta książka, choć składa się na nią głównie obserwowanie, jak Ania rozkwita jako młoda nauczycielka. Są dni dobre i złe, kiedy Ania próbuje kształcić młodych ludzi w Avonlea. Mamy więc w "Ani z Avonlea" dużo mniej wartką akcję i dużo mniej zabawnych sytuacji. Ta książka jest wspaniałą kontynuacją jej historii i uwielbiam patrzeć, jak Ania i jej przyjaciele zaczynają stawać się dorośli, zachowując przy tym swoje fantastyczne osobowości. Sposób, w jaki Ania postrzega świat, jest nadal tak samo piękny jak zawsze, ale mam wrażenie, że stał się bardziej poetycki. To widać zwłaszcza w stylu i języku jakim Montgomery się posługuje.
Obecnie moim ulubionym bohaterem jest Gilbert. Podoba mi się, że czeka na nią, nie oczekując niczego poza przyjaźnią. Pięknie obserwuje się to uczucie rodzące się między dwójką dobrych przyjaciół.
Jedynym drobnym minusem dla mnie było to, że książka momentami się przeciągała, a fabuła wydawała się, że prowadzi donikąd. Ale były to nieliczne momenty, bo za kilka zdań okazywało się, że ktoś powiedział coś zabawnego lub wydarzyło się coś ciekawego.
Z każdą kolejną książką mam coraz większą sympatię do Ani i jej paczki. Moja córka mówi, że chciałaby, aby Ania istniała naprawdę, by mogła się z nią przyjaźnić. Nie tylko ona tak myśli - ja też książkową Anię chciałabym mieć za przyjaciółkę.
Moim pobożnym życzeniem byłoby też, by książki z tej serii nigdy się nie skończyły. Chyba za bardzo osadziłam się w świecie Ani - lektura książek o niej pozwala mi na skuteczne ucieczkę moich myśli od codzienności do XIX wiecznej Kanady. Może to nostalgia za byciem młodszą?
Jak zawsze, polskie wydanie ze słownikiem daje radę. "Ani z Avonlea" daję ocenę niższą niż pierwszej książce, nie mniej, biorę się za czytanie kolejnych części serii!