Kroją mi się piękne sprawy

Korespondencja do tej pory niepublikowana, zgromadzona między wyjątkową artystką XX wieku a wybitnym krytykiem, który przez wiele lat piastował stanowisko dyrektora Muzeum Sztuki w Łodzi, stanowi prawdziwy skarb kulturowy. Listy te, pisane począwszy od ostatnich lat czterdziestych aż do śmierci rzeźbiarki, dokumentują ich narzeczeństwo, małżeństwo, a także relację, która przetrwała rozwód, przekształcając się w trwałą przyjaźń. Dzięki literackiemu talentowi, z jakim zostały napisane, odsłaniają artystyczną podróż Szapocznikow, oferując także wyjątkowe autokomentarze, które u niej rzadko się pojawiały. Są również żywym dowodem na gwałtowną miłość, osadzoną w realiach powojennej Europy, rozciągającej się od lewackiej Francji po komunistyczną Polskę. Opatrzone komentarzami Agaty Jakubowskiej, która napisała jedyną monografię prac Szapocznikow, listy te oferują wyjaśnienia dotyczące politycznego i artystycznego tła ich powstawania, a także przybliżają sylwetki ich autorów. Życie jest krótkie i piękne, jeśli jest autentyczne i pełne siły, a nie przesadnie sentymentalne. Kwiaty to cuda natury dające ludziom radość. Wszystko jest cudem natury. Najbardziej potężnym słowem w Twoim liście jest "cholernie," bo po nim naprawdę czuję, jak cholernie mnie kochasz, i nie musisz za to przepraszać.