Kraj bez wyjścia

W czasach PRL, Polska była krajem o bardzo szczelnie zamkniętych granicach. Obszar ten chroniły kilometry drutu kolczastego, a uzyskanie pozwolenia na opuszczenie kraju graniczyło z cudem. Na początku lat 50., tylko nieliczni mieli szansę na podróż na Zachód, jak w 1952 roku, kiedy zaledwie około 50 osób mogło wyjechać prywatnie. Jednak od 1956 roku polityka izolacji zaczęła nieco się rozluźniać. Zgoda władz RFN i Izraela na masowe przesiedlenia spowodowała wzrost liczby wniosków o emigrację lub czasowe wyjazdy. Początkowo te podróże ograniczały się do krajów bloku wschodniego, lecz z czasem i Zachód znalazł się w zasięgu Polaków. Za rządów Edwarda Gierka migracje zagraniczne osiągnęły skalę około 10 milionów wyjazdów rocznie.Od 1949 do 1989 roku ponad dwa miliony Polaków wyemigrowało na stałe, a znacznie więcej osób angażowało się w różnorodne migracje czasowe związane z działalnością zawodową czy handlem, legalnie bądź nielegalnie. Książka ta przedstawia ich historie, motywacje, cele podróży i osobiste doświadczenia. Na podstawie dokumentów z archiwów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Komitetu Centralnego PZPR, wspomnień emigrantów oraz badań socjologicznych, monografia wnikliwie analizuje proces migracji, jej kierunki, kluczowe determinanty i konsekwencje. Obejmuje też szczegółowe omówienie polityki paszportowej – od decydentów po wykonawców, tajne regulacje i metody, aż po kontekst wewnętrzny i międzynarodowy. Jest to pierwsze tego rodzaju opracowanie historyczne, które poświęcone jest migracjom z PRL i innych krajów bloku komunistycznego.