Kolory zmierzchu

Najnowsza historyczny romans Amandy Quick z pewnością zadowoli jej wielu fanów, ale ja zbytnio nie cieszę się jej nowymi książkami. Nie da się ukryć, że jej książki są szablonowe i po pewnym czasie pewna formuła, którą obrała sobie autorka, zaczyna męczyć. Jeśli lubicie tę formułę, to bez wątpienia się wam spodoba, a jeśli nie... cóż, pewnie już to odkryliście i czytacie coś innego!

Nie znaczy to jednak, że “Kolory zmierzchu” zupełnie mi się nie podobały. Mam raczej problem identyczny jak z innymi książkami - podobają mi się, ale nie mogę powiedzieć, że szczególnie zapadły mi w pamięć. W każdym przypadku mamy bohaterkę, która z jakiegoś powodu żyje na obrzeżach społeczeństwa, ale jest sprytna, zdeterminowana i niezależna duchem. Bohaterowie męscy są inteligentni, czasem samotni i prawie zawsze nawiedzani przez jakieś wydarzenie z ich przeszłości. Naszą bohaterką w “Kolorach zmierzchu” jest Calista Langley, która mieszka wraz z młodszym bratem w domu pozostawionym im przez babcię. Niestety, okazały dom nie przynosił dochodów niezbędnych do jego utrzymania, więc Calista musiała wymyślić dyskretny sposób zarabiania pieniędzy, bo oczywiście młoda dama nie mogła zajmować się handlem. Mając dom jako jedyne potencjalne źródło dochodów, wpada na pomysł organizowania regularnych salonów do organizacji schadzek samotnych mężczyzn i kobiet, którzy szukają przyjaźni lub podobnie myślącego towarzysza - a może i romansu.

Biznes ten odnosi sukcesy, zapewniając Caliście i jej bratu - który pomaga jej - godne życie. Rok wcześniej Calista prawie zaręczyła się z przystojnym młodym mężczyzną o imieniu Nestor Kettering, który błędnie uznał ją za bogatą dziedziczkę. Gdy odkrył, że tak nie jest, natychmiast ją zostawił i ożenił się z majętną kobietą - ale teraz, rok później, chce ponownie nawiązać znajomość z Calistą, która nie chce mieć z nim nic wspólnego.

Co gorsza, Calista zaczyna otrzymywać bardzo niepożądane i raczej makabryczne prezenty. Nie ma pojęcia, kto je wysyła, ale fakt, że są to przedmioty związane z żałobą jest bardzo niesmaczny i denerwujący, a co gorsza, najnowszy “prezent” został umieszczony w jej sypialni, co oczywiście sprawia, że czuje się nerwowo i nieco niepewnie.

Denerwuje ją również gwałtowność Ketteringa, ale przed dalszym nękaniem ratuje ją przybycie kolejnego potencjalnego klienta, autora popularnej serii powieści detektywistycznych. Trent Hastings jest pewny siebie i atrakcyjny pomimo blizn, które ma na sobie. Szybko przyciąga uwagę Calisty, która na swój sposób się w nim zauroczyła. W miarę rozwoju ich znajomości, Calista zwierza mu się, że jest prześladowana “prezentami”, a wkrótce para łączy siły, by odkryć, kto jej zagraża.

Podczas gdy powieść jest z pewnością typową dla Amandy Quick, ma kilka kwestii, które mi się wyjątkowo podobały. Szczególnie ciekawy był ten wątek związany z żałobą i otrzymywanymi przedmiotami. Autorce udało się zbudować suspens na tak drobnej i w gruncie rzeczy trochę absurdalnej historii.

Historia ma mnóstwo zwrotów akcji - których nie zamierzam zdradzać - ale jest też dość prosta. Romans dwójki głównych bohaterów na nieszczęście czytelników został przedstawiony w sposób dość sztampowy i nieskomplikowany. Można wręcz się spodziewać, że przewracając daną stronę, na następnej wydarzy się coś konkretnego. Wątek śledczy zdecydowanie dominuje nad romansem.

Doceniłam również żarty i humor Quick. Naigrywa się ona sama z siebie, bo zdecydowana komedia wynika z pisarstwa Hastingsa i wszystkich rzeczy z tym związanych. Było to urocze.

Książka podobała mi się i jestem pewna, że wielu fanów Amandy Quick poczuje wobec niej to samo. Jeśli potrzebujecie książki, która jest lekka, ciepła i nie będzie nadwyrężać waszych komórek mózgowych to dajcie jej szansę. Jak w każdej książce Quick, tak i w “Kolorach zmierzchu" absolutnie nie ma miejsca na nudę.

Amanda Quick jest mistrzynią opowieści z rozkosznie wyjątkowymi postaciami, a jej pełne tajemnic romanse zawsze oferują nieoczekiwane zwroty akcji. Z przyjemnością zbieram wskazówki i wstrzymuję oddech, gdy bohater i bohaterka stawiają czoła niebezpieczeństwu. Jej książki to po prostu ideał jeśli chodzi o romanse szpiegowskie/detektywistyczne, a “Kolory zmierzchu” może być jedną z najlepszych powieści jakie napisała.

Quick ma sposób na swoich bohaterów i tak było w przypadku Calisty Langley i Trenta Hastingsa. Calista i jej młodszy brat Andrew odziedziczyli sporą posiadłość w mieście, ale niestety są ubodzy domowo. Potrzebując sposobu na zapewnienie sobie dochodu, założyła agencję kojarzącą pary i organizuje przyjęcia w swoim saloonie. Polubiłam Calistę. Jest zaradna i potrafi być samodzielna, czego dowiodło założenie tego biznesu. Pomimo biedy, stara się żyć godnie i jest bardzo ostrożna, aby chronić swoją reputację. Trent Hastings jest trochę samotnikiem po tym, jak straszny wypadek spowodował blizny na jednej stronie jego twarzy i ciała. Jest również pisarzem powieści kryminalnych, a jego historie są niemałą sensacją w światku literackim Londynu. Kiedy jego siostra zaczyna uczęszczać do salonów Calisty, czuje się zobowiązany ją poznać, a po spotkaniu z Calistą okazuje się zaintrygowany. 

Główny wątek był zarówno makabryczny jak i trzymający w napięciu. Calista otrzymuje prezenty przeznaczone dla kogoś w głębokiej żałobie. Wszystkie prezenty przychodzą z wygrawerowanymi jej inicjałami. To ją przeraża - czy ktoś życzy jej śmierci? Cała fabuła miała bardzo gotycki ton. Hastings angażuje się w sprawę, gdy odwiedza Calistę, która wraca do domu z najnowszym prezentem. Widzi, że jest roztrzęsiona i postanawia jej pomóc.

Romans powoli się rozwija, ale jest wypełniony ogromem czułych momentów i pysznego ciepła, które powodowały, że cały czas się uśmiechałam. Pomimo swoich fizycznych niedoskonałości, Trent jest wspaniałym mężczyzną. Jest inteligentny, stara się chronić Calistę i bardzo przypomina detektywa ze swoich opowiadań. Obaj są trochę dziwni, trochę pokrzywdzeni przez los i przez to chemia między nimi wydała mi się autentyczna.

Postacie drugoplanowe w postaci rodzeństwa, podejrzanych i służby oferowały wątki poboczne, które były mocne i zabawne. Quick sprawiła, że każda postać zapadła mi w pamięć i szybko dałam się wciągnąć w ich świat Od początku do końca historia miała dobre tempo, dostarczając mieszankę niebezpiecznych momentów i rozkosznie intymnych chwil z bohaterami. Podobało mi się, jak zrównoważone były wszystkie wątki i jak bardzo Quick kontrolowała grę z czytelnikiem. Jedną z rzeczy, która rozśmieszyła mnie w całej historii, byli londyńczycy krytykujący najnowszą tajemniczą książkę Hastingsa. Co tydzień nowy rozdział ukazuje się w gazecie, zanim książka zostanie wydana. Jest to jedna z wielu sprytnych rzeczy, które Quick dodała do tej historii, co nadało jej głębi i sprawiło, że ten świat był żywy. Bardzo polecam “Kolory zmierzchu”. Świetnie się czytało tę powieść.