Klątwa złota Jezuitów

W XIX wieku miało miejsce brawurowe wydarzenie — kradzież 16 ton złota przechowywanego w podziemiach kościoła jezuitów w Pisco w Peru. Skarb ten nie miał zwykłego pochodzenia; został zdobyty przez hiszpańskich konkwistadorów, prowadzonych przez Francisco Pizarra, jako okup za inkaskiego wodza Atahualpę cztery wieki wcześniej. Jak trafiający się tylko w najśmielszych opowieściach, złoto znalazło się w rękach czterech odważnych złodziei, którzy potem ukryli je na jednej z wysp Pacyfiku. Najbardziej intrygujące pytanie brzmi: na której z wysp znajduje się ten skarb?Historie o zaginionych skarbach od wieków pobudzają wyobraźnię, przywodząc na myśl opowieści o kapitanie Williamie Kiddzie. Jednak opowieść o inkaskim złocie wyróżnia się, bo opiera się na rzeczywistości. Jarosław Molenda znakomicie przybliża tę historię, rekonstruując kradzież i późniejsze wydarzenia związane z ukryciem kosztowności na jednym z atoli Polinezji Francuskiej. Zainteresowanie skarbem odżyło po wyprawie poszukiwawczej w latach 30. XX wieku, prowadzonej przez cenionego poszukiwacza skarbów, Georga Hamiltona. Gdy mapa wskazująca miejsce ukrycia skarbu zniknęła, jego historia przeszła w zapomnienie... aż do teraz.Całe 16 ton złota, spoczywające gdzieś pod powierzchnią jednego z tajemniczych atoli, który przypomina kształtem gruszkę, nadal czeka na swojego odkrywcę. Kto wie, być może to właśnie Ty trzymasz w rękach fragment tej zagubionej mapy.