Kiedy Bóg odwrócił wzrok

W książce Wiesława Adamczyka czytamy o trudnym dzieciństwie naznaczonym piętnem wojny, jakie spędził na Syberii. Jako mały chłopiec, w maju 1940 roku, został razem z matką i rodzeństwem deportowany do sowieckiego gułagu. Jego ojciec był oficerem Wojska Polskiego, który został pojmany przez Armię Czerwoną i stracił życie w zbrodni katyńskiej. Tragiczne rozdzielenie rodziny oraz przymusowe wywózki stanowiły początek trwającej dekadę tułaczki. Żyjąc w ekstremalnych warunkach Kazachstanu, zmagając się z głodem, przeżywając dramatyczną ucieczkę z ZSRR, a także śmierć matki, obozy dla uchodźców i poszukiwanie rodzin zastępczych, przeszedł on drogę, która była udziałem wielu Polaków. Wiesław Adamczyk w swojej książce przywołuje te bolesne wspomnienia, dając głos ofiarom sowieckiego terroryzmu. Jego przejmujące i bezlitosne relacje dokumentują utratę niewinności i walkę z rozpaczą, którą musiał stoczyć jako dziecko. Obecnie, kiedy analizujemy lata II wojny światowej, te dramatyczne wydarzenia często pozostają w cieniu bardziej znanych tragedii, jak Holokaust, i wciąż czekają na pełne uznanie w ramach historycznej sprawiedliwości. Wstęp napisany przez Normana Daviesa podkreśla, że wśród wielu opisów syberyjskich losów żaden nie dorównuje „Kiedy Bóg odwrócił wzrok” pod względem pouczającego i poruszającego przekazu.