Strażnik

Co ma zrobić autor, który chce przejść na emeryturę ze swojej drugiej kariery, którą rozpoczął w wieku 40 lat i która okazała się o wiele bardziej udana, niż się spodziewał?
Rozwiązaniem Lee Childa - James Grant - było przekazanie obowiązków pisarskich jego młodszemu bratu Andrew Childowi, stąd dwóch autorów na okładce, które są bardziej widoczne niż nawet sam tytuł - "Strażnik". Andrew Child zna Reachera.
Jego standardem było albo poruszanie się niezwykle wolno, albo niezwykle szybko. W jednej chwili mógł sprawiać wrażenie rozleniwionego, leniwego, niemal śpiącego. W następnej zaś mógł wpaść w szał działania, wściekły, nieustępliwy, tak długo, jak było to konieczne, a następnie pogrążyć się w spokojnym bezruchu, dopóki nie pojawiło się kolejne zagrożenie. "Strażnik" przypomina wiele z poprzednich historii. Trzyma się formuły, w której Reacher nagle pojawia się w mieście, robi swoją dobrą samarytańską rzecz, pomagając innym zarówno mózgiem, jak i siłą woli, a potem cicho odchodzi bez fanfar. Andrew wplótł też wiele odniesień do przeszłości Reachera - od męstwa jego matki, przez jego karierę wojskową, która nie zakończyła się dobrze, po dawne przygody białego rycerza.

W "Strażniku" Reacher przyjeżdża autobusem do Nashville w stanie Tennessee. Jego miłość do muzyki bluesowej prowadzi go do baru, gdzie zapewnia, w prawdziwym stylu Robin Hooda, że zespół otrzyma swoją zapłatę. Reacher szybko wychodzi i zabiera się z kierowcą, który się zgubił i jest w drodze do małego, bezimiennego miasteczka oddalonego o kilka godzin jazdy. On po prostu chce napić się kawy. Ale wtedy Reacher zauważa kilka osób i samochód, które zaciekle zbliżają się do bezwiednego mężczyzny i podejrzewa potencjalne porwanie. Oczywiście udaje mu się zapobiec porwaniu.

Następujący po tym łańcuch wydarzeń wciąga Reachera w czasy współczesne. Jego wdzięczna ofiara wyposaża go w telefon komórkowy. Motywacja porwania jest niezwykle odkrywcza, biorąc pod uwagę, że rok wydania to rok wyborczy w USA. Podobała mi się fabuła, choć domyśliłem się tożsamości głównych sprawców.

Nie ma tu odniesienia do tego, ile czasu upłynęło od ostatniej przygody Reachera. W poprzedniej części Reacher był opisany jako osoba mająca pewne bóle i dolegliwości, czego można by się spodziewać u mężczyzny po pięćdziesiątce. W tej powieści nic z tym związane nie było widoczne. Reacher nadal stoczył kilka pojedynków. Kilka razy miał ponownie przewagę, ale ręcznie zwyciężył.

Ogólnie rzecz biorąc, czuję, że przejście pisarzy było prawie bezproblemowe. Reacher wydaje się nieco mniej lakoniczny, ale jego racje są zgodne z jego osobowością. Jestem z tego zadowolony i wierzę, że fani Reachera będą zadowoleni. Nowi czytelnicy mogą zacząć od "Strażnika", gdyż jest to restart serii.

Co ma zrobić autor, który chce przejść na emeryturę ze swojej drugiej kariery, którą rozpoczął w wieku 40 lat i która okazała się o wiele bardziej udana, niż się spodziewał?
Rozwiązaniem Lee Childa - James Grant - było przekazanie obowiązków pisarskich jego młodszemu bratu Andrew Childowi, stąd dwóch autorów na okładce, które są bardziej widoczne niż nawet sam tytuł - "Strażnik". Andrew Child zna Reachera.
Jego standardem było albo poruszanie się niezwykle wolno, albo niezwykle szybko. W jednej chwili mógł sprawiać wrażenie rozleniwionego, leniwego, niemal śpiącego. W następnej zaś mógł wpaść w szał działania, wściekły, nieustępliwy, tak długo, jak było to konieczne, a następnie pogrążyć się w spokojnym bezruchu, dopóki nie pojawiło się kolejne zagrożenie. "Strażnik" przypomina wiele z poprzednich historii. Trzyma się formuły, w której Reacher nagle pojawia się w mieście, robi swoją dobrą samarytańską rzecz, pomagając innym zarówno mózgiem, jak i siłą woli, a potem cicho odchodzi bez fanfar. Andrew wplótł też wiele odniesień do przeszłości Reachera - od męstwa jego matki, przez jego karierę wojskową, która nie zakończyła się dobrze, po dawne przygody białego rycerza.

W "Strażniku" Reacher przyjeżdża autobusem do Nashville w stanie Tennessee. Jego miłość do muzyki bluesowej prowadzi go do baru, gdzie zapewnia, w prawdziwym stylu Robin Hooda, że zespół otrzyma swoją zapłatę. Reacher szybko wychodzi i zabiera się z kierowcą, który się zgubił i jest w drodze do małego, bezimiennego miasteczka oddalonego o kilka godzin jazdy. On po prostu chce napić się kawy. Ale wtedy Reacher zauważa kilka osób i samochód, które zaciekle zbliżają się do bezwiednego mężczyzny i podejrzewa potencjalne porwanie. Oczywiście udaje mu się zapobiec porwaniu.

Następujący po tym łańcuch wydarzeń wciąga Reachera w czasy współczesne. Jego wdzięczna ofiara wyposaża go w telefon komórkowy. Motywacja porwania jest niezwykle odkrywcza, biorąc pod uwagę, że rok wydania to rok wyborczy w USA. Podobała mi się fabuła, choć domyśliłem się tożsamości głównych sprawców.

Nie ma tu odniesienia do tego, ile czasu upłynęło od ostatniej przygody Reachera. W poprzedniej części Reacher był opisany jako osoba mająca pewne bóle i dolegliwości, czego można by się spodziewać u mężczyzny po pięćdziesiątce. W tej powieści nic z tym związane nie było widoczne. Reacher nadal stoczył kilka pojedynków. Kilka razy miał ponownie przewagę, ale ręcznie zwyciężył.

Ogólnie rzecz biorąc, czuję, że przejście pisarzy było prawie bezproblemowe. Reacher wydaje się nieco mniej lakoniczny, ale jego racje są zgodne z jego osobowością. Jestem z tego zadowolony i wierzę, że fani Reachera będą zadowoleni. Nowi czytelnicy mogą zacząć od "Strażnika", gdyż jest to restart serii.

Przeglądając w internecie recenzje "Strażnika", zwróciłem uwagę, że wielu czytelników uważa, że Reacher stracił część swojej osobowości, jako że to pierwsza książka z serii, w której do głosu dochodzi brat Lee Childa - Andrew. Ja tego tak nie odczułem. Reacher może być trochę starszy, trochę łagodniejszy, ale nadal jest tym samym samotnikiem z żądzą wędrówek, która każe mu podróżować po całym kraju. Nadal jest magnesem dla ludzi w tarapatach i nie może się oprzeć, by nie pomóc uciemiężonym. Nadal posiada niewiarygodną zdolność do wygrywania każdej walki, niezależnie od tego, z iloma przeciwnikami przyjdzie mu się zmierzyć. I nadal podróżuje tylko ze szczoteczką do zębów. Przez krótki czas w tej historii miał telefon, ale w końcu go oddał. Lubię osobowość Reachera - pozytywną i optymistyczną, pomocną w ekstremalnych sytuacjach, bez chciwości, bez depresji, bez poczucia winy. Obaj bracia Child zachowali ten temperament. I widzę humor w przerysowaniu cech charakteru, zwłaszcza czarnych charakterów i w dialogach Reachera.

"Strażnik" to kolejna świetna historia w kolekcji. Niespodziewana, nieplanowana sytuacja zmusza Reachera do pomocy facetowi w sporych opałach. Jednak Reacher nie zdawał sobie sprawy, że ta pomoc wiązać się będzie z dużo większym zaangażowaniem. To jednak nie może sprawić, że samotny wędrowiec rozłoży ręce. Będzie tak długo zajmował się tą sprawą, aż w końcu doprowadzi ją do końca.

Będę czytał kolejne książki Reachera tak długo, jak długo będą się ukazywać..

Przeglądając w internecie recenzje "Strażnika", zwróciłem uwagę, że wielu czytelników uważa, że Reacher stracił część swojej osobowości, jako że to pierwsza książka z serii, w której do głosu dochodzi brat Lee Childa - Andrew. Ja tego tak nie odczułem. Reacher może być trochę starszy, trochę łagodniejszy, ale nadal jest tym samym samotnikiem z żądzą wędrówek, która każe mu podróżować po całym kraju. Nadal jest magnesem dla ludzi w tarapatach i nie może się oprzeć, by nie pomóc uciemiężonym. Nadal posiada niewiarygodną zdolność do wygrywania każdej walki, niezależnie od tego, z iloma przeciwnikami przyjdzie mu się zmierzyć. I nadal podróżuje tylko ze szczoteczką do zębów. Przez krótki czas w tej historii miał telefon, ale w końcu go oddał. Lubię osobowość Reachera - pozytywną i optymistyczną, pomocną w ekstremalnych sytuacjach, bez chciwości, bez depresji, bez poczucia winy. Obaj bracia Child zachowali ten temperament. I widzę humor w przerysowaniu cech charakteru, zwłaszcza czarnych charakterów i w dialogach Reachera.

"Strażnik" to kolejna świetna historia w kolekcji. Niespodziewana, nieplanowana sytuacja zmusza Reachera do pomocy facetowi w sporych opałach. Jednak Reacher nie zdawał sobie sprawy, że ta pomoc wiązać się będzie z dużo większym zaangażowaniem. To jednak nie może sprawić, że samotny wędrowiec rozłoży ręce. Będzie tak długo zajmował się tą sprawą, aż w końcu doprowadzi ją do końca.

Będę czytał kolejne książki Reachera tak długo, jak długo będą się ukazywać..