Hubal

Henryk Hubal-Dobrzański, herbu Leliwa, na zawsze pozostanie w pamięci jako symbol nieugiętego żołnierza z września. Jego niezłomny duch był postrachem dla Niemców na ziemiach dawno zajętych przez okupanta. Przeprawiając się przez bagna i chaos wojenny, prowadził Wydzielony Oddział Wojska Polskiego, pokazując, że Polska nigdy naprawdę się nie poddała. Wobec wrogów Ojczyzny stosował jedynie broń, a swoim żołnierzom przypominał, że nigdy nie otrzymali rozkazu kapitulacji. "Przeszliście przez piekło, za nami groby kolegów. Czy po to zginęli, abyśmy teraz złożyli broń? Nigdy nie złożę broni, nie zdejmę munduru, tak mi dopomóż Bóg!" – te słowa są esencją jego nieustępliwości. Jacek Komuda, w swojej najtrudniejszej jak dotąd powieści, przemierzył ścieżki majora Hubala nie tylko w wyobraźni i na mapach, ale także realnie, pieszo i konno. Opowieść Komudy, oparta na faktach, pamiętnikach i najnowszych badaniach, przedstawia prawdziwe postacie i wydarzenia z tamtego okresu. Jeden z opisanych momentów to chwila, gdy pochowano majora. Byłem świadkiem, gdy Niemcy zabrali jego ciało do gospodarstwa Laskowskich w Anielinie, gdzie ograbili go z rzeczy osobistych. Towarzyszyłem mu w ostatniej drodze do Poświętnego, gdzie jego zwłoki załadowano na ciężarówkę i przewieziono... Dokąd? Tego dowiadujemy się z książki.