Historia ich miłości

Nie przeczytałam „Historii ich miłości” jednym tchem. I nie mówię tego jako zarzut, tylko jako fakt, bo czasem romansidło wciąga tak, że człowiek siedzi do drugiej w nocy i jeszcze obiecuje sobie „ostatni rozdział”, a czasem czyta się je jak ciepłą herbatę, po łyku, powoli. Ta książka była dla mnie właśnie herbatą. Raz słodką, raz lekko gorzką, ale ogólnie taką, przy której można odetchnąć, nawet jeśli nie wszystko smakuje idealnie.

Zacznę od tego, co mnie w niej najbardziej zaskoczyło, bo ja wcale nie spodziewałam się, że będę miała takie odczucie. W romansach Diany Palmer często czuję, że autorka idzie klasycznym torem: on twardy, ona delikatna, dużo dumy, dużo niedopowiedzeń, a potem wielkie pojednanie. Tutaj też to jest, ale ja miałam wrażenie, że Palmer bardziej niż zwykle próbuje opowiedzieć o tym, jak miłość wygląda od środka. Nie tylko „oni są razem”, ale „jak oni do tego dochodzą”, jak się potykają o własne charaktery, jak robią głupoty, bo nie umieją powiedzieć wprost, że się boją.

Czytałam to po szkole, w domu, gdzie ciągle ktoś czegoś chce. Mama pyta o oceny, młodszy brat krzyczy, pies szczeka, a ja próbuję udawać, że jestem w innym świecie. I powiem szczerze, to była dobra ucieczka. Nie taka spektakularna jak thriller, raczej miękka. Ta książka nie robi fajerwerków, ale ma w sobie ten spokojny rytm, który mnie uspokaja, kiedy mam dość realu.

Największym plusem „Historii ich miłości” jest dla mnie chemia między bohaterami. Tylko że to nie jest taka chemia w stylu „od pierwszego spojrzenia wszystko płonie”. To jest bardziej przeciąganie liny. Momentami oni się przyciągają, momentami odpychają, czasem mówią jedno, robią drugie. I ja, jako czytelniczka romansideł, mam na to słabość, jeśli jest dobrze napisane. Tutaj w większości było. Dialogi potrafią zaiskrzyć, a napięcie buduje się w drobnych scenach, w przerwach między słowami, w tych momentach, kiedy postacie nie mówią prawdy, bo prawda byłaby zbyt odsłaniająca.

Ale nie będę udawać, że wszystko mi pasowało, bo jestem z tych, co potrafią kochać romans i jednocześnie wkurzać się na bohaterów. Były fragmenty, gdzie miałam ochotę krzyknąć: ludzie, wystarczy, powiedzcie sobie wprost, o co wam chodzi. Palmer często opiera konflikty na dumie i niedomówieniach, i ja to rozumiem, bo to daje emocje. Tylko czasem w tej książce czułam, że to niedomówienie jest przeciągane odrobinę za długo, jak guma do żucia, która traci smak. Wtedy akcja zwalnia, a ja łapię się na tym, że zamiast czytać, zaczynam myśleć o jutrzejszej kartkówce. A to już jest znak, że tempo siadło.

Za to kiedy wchodzą sceny bardziej emocjonalne, książka nagle robi się mocniejsza. Nie w sensie dramy na pokaz, tylko w sensie takiego zwykłego bólu, który się niesie z przeszłości. Palmer lubi dawać swoim bohaterom blizny i tu też to widać. Czuć, że oni nie są „czyści”, że coś ich ukształtowało. I to akurat doceniam, bo wtedy romans nie jest tylko o przytulaniu i pocałunkach, ale o tym, że ktoś próbuje zaufać, mimo że wcześniej się sparzył.

Jeśli chodzi o styl, to jest klasyczna Palmer. Prosto, płynnie, bez kombinowania, przez co czyta się szybko. Ja wiem, że niektórzy mówią, że to jest literatura lekka i jednorazowa, ale dla mnie w tym jest urok. To jest jak serial, który leci w tle, ale nagle zatrzymujesz się przy jakiejś scenie, bo trafia w emocję. W „Historii ich miłości” miałam kilka takich momentów, gdzie coś mnie ukłuło. Może dlatego, że jestem nastolatką i wszystko przeżywam mocniej, a może dlatego, że autorka potrafi czasem uderzyć w czuły punkt, nawet jeśli pisze schematem.

Nie mogę za to ocenić tej książki jako czegoś „wybitnego”. Jest przewidywalna, wiesz mniej więcej, dokąd to zmierza. Wiesz, że będą przeszkody, że będzie chwila kryzysu i że na końcu wszystko się domknie. Dla mnie to nie jest wada sama w sobie, bo w romansach często chodzi o komfort. Tylko jeśli ktoś szuka zaskoczeń, to raczej ich tu nie znajdzie. To bardziej podróż, w której ważne jest „jak”, a nie „co”.