Herody

Andrzej Niedoba urodził się 30 października 1940 roku w Nawsiu, na terenie Zaolzia. Jego bliski krewny, Władysław Niedoba, znany jako Jura spod Grónia, był jednym z pionierów Sceny Polskiej Teatru Cieszyńskiego w Czeskim Cieszynie, gdzie przez wiele lat pełnił funkcję kierownika artystycznego. Z kolei jego ojciec, Adam Niedoba, założył w 1950 roku Zespół Regionalny „Wisła”. Wraz z synem Andrzejem, Adam stworzył pod koniec lat 60. XX wieku pieśń „Szumi jawor”, która stała się nieformalnym hymnem beskidzkich górali. Andrzej Niedoba, po ukończeniu studiów z zakresu polonistyki, rozpoczął karierę jako spiker w telewizji, najpierw w Krakowie, a następnie w Katowicach. Jego dziennikarskie pasje zaowocowały publikacjami tekstów publicystycznych i reportaży w prasie śląskiej i zaolziańskiej. Przez dziesięć lat pełnił funkcję redaktora naczelnego „Nowin” z Rybnika. Jako dramaturg zadebiutował w 1978 roku sztuką „Skoczek” na deskach Teatru Polskiego w Bielsku-Białej. Niedoba opublikował zbiory reportaży, takie jak „Siedemdziesiąt dziewięć godzin nocy” (1981) i „Piekłoniebo” (1989), a także „Matka Ziemia” (2017). Jest również autorem dramatów, w tym „Rajska jabłonka”, „Pakamera”, „Górlandia” i „Kim pani jest?”, z których ten ostatni był wystawiany w Teatrze Telewizji z udziałem Krystyny Jandy i Mirosławy Dubrawskiej. Jego książka „Rzeka niepokorna. Saga cieszyńska” to wspaniała opowieść rodzinna ukazująca historię rodu Niedobów na tle złożonych dziejów Śląska Cieszyńskiego. Powieść „Herody” przedstawia dramatyczny obraz historii społeczności Ziemi Śląska Cieszyńskiego podczas II wojny światowej oraz w burzliwych realiach drugiej połowy lat 40. XX wieku.Wieczorami nad wioską rozbrzmiewali kosiarze, wspólnie z rana, które nasuwało wspomnienia Michałowi, przypominając mu ciemnozielone mundury niemieckich żołnierzy, maszerujących po dolinie w taktycznej tyralierze. Pewnego dnia jednak cisza została zmącona, gdy jeden ciężki karabin maszynowy otworzył ogień od strony kościoła, a drugi dołączył się od cmentarza. Niemiecka linia rozciągnięta na imielnickich ścierniskach musiała pozostać w ukryciu aż do południa, nim pierwsze żuki pojawiły się w dolinie, ostrzeliwując wieś. Michał te dramatyczne sceny pamiętał jak żywe, co wielokrotnie wyrywało go ze snu, krzycząc, by polscy żołnierze byli ostrożniejsi. W jego snach jednakże ci żołnierze bagatelizowali zagrożenie, z papierosami w ustach, spoglądając na plac przed kościołem, gdzie młode dziewczęta opuszczały przerwaną mszę. Ema, szesnastoletnia piękność, nie spojrzała jednak na Michała, lecz pobiegła wraz z innymi pod ochronę murów wojskowych okopów.