Fire Line. The Griffith Brothers. Tom 3

“Fire Line”

[współpraca reklamowa @wydawnictwopapieroweserca]

Jedna mała iskra, by wywołać pożar.

Czekałam na ten tom. Bardzo czekałam i byłam ciekawa, jak autorka przedstawi historię CJ, zwłaszcza że zapowiadano ją motywem enemies to lovers. I nie wiem, która to już książka z kolei, ale… Drogie autorki, przestańcie, bo to nie wychodzi.

Jest mi przykro, bo liczyłam, że zakończenie tej serii będzie satysfakcjonujące, a wyszło po prostu okej. Może to kwestia powielania schematów? Wzięcia czegoś z pierwszego tomu, czegoś z drugiego i zlepienia w coś podobnego, choć trochę innego? Sama nie wiem.

Żeby była jasność - to nie była zła książka. Początek zapowiadał się naprawdę interesująco, ale im dalej, tym bardziej historia traciła w moich oczach.

Lennon polubiłam od pierwszych stron. Twarda, odważna, nieustępliwa, z przeszłością, która ciągnie się za nią niczym smród.

CJ? Początkowo fajny, ale później jego zachowanie było godne pożałowania, żeby nagle zmienić się w kogoś, kto spaliłby dla niej cały świat. Nie współgrało to ze sobą.

Ich relacja momentami była urocza, bo było widać zaangażowanie CJ, ale nie czułam emocjonalnego przywiązania. Potem niby coś się pojawiło, ale dla mnie to było za mało, mało wiarygodnie. A sceny seksu? Pojawiały się w dziwnych momentach.

Wątek kryminalny (?) był bardzo przewidywalny i w sumie bez sensu. Po co przeszłość miała wracać, skoro została już odpokutowana?

Natomiast coś, co uwielbiam w tej książce i całej serii, to relacje rodzinne - ciepłe, pełne troski, miłości i oddania. Dawno nie czytałam tak pięknie przedstawionej rodziny, dalekiej od toksyczności i małostkowości.

Styl autorki? Nadal uwielbiam. Maggie ma coś, co sprawia, że jej historie się pochłania, jak ulubiony serial… z kocykiem i herbatką. No dobra… może z ewentualnym ciasteczkiem.

Podsumowując… “Fire Line” nie było złe. Było przeciętne i nie zostanie moją ulubioną książką. Ale! Warto przeczytać i nie sugerować się motywami, jakimi jest promowana.