Dziennik z getta łódzkiego

Wiosną 1945 roku, w ruinach III krematorium na terenie Auschwitz-Birkenau, odkryto zniszczony szkolny zeszyt, którego strony były gęsto zapisane. Był to dziennik czternastoletniej Rywki Lipszyc, prowadzony w łódzkim getcie. Mimo że opublikowanie zapisków zajęło wiele lat, ostatecznie ujrzały one światło dzienne w 2014 roku w angielskim tłumaczeniu. Obecnie, tekst dostępny jest w oryginalnej wersji językowej, wzbogacony naukowym opracowaniem i wstępem autorstwa Ewy Wiatr. Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN jest partnerem tej edycji.Dziennik młodej Rywki Lipszyc, na pierwszy rzut oka przypomina klasyczne zapiski dojrzewającej dziewczyny — pełen jest marzeń, obaw i tęsknot. Rywka opisuje swoje emocje, notuje poezję i dzieli się intymnymi przeżyciami. Jednak ten dziennik nie jest zwyczajny, gdyż został spisany w czasach pełnych niecodziennych wyzwań, które Rywka w pewnej mierze oswaja. Życie w getcie, choć trudne, staje się dla niej niemal codzienne, a nawet głód staje się częścią przeżywanego dnia. Codzienna rzeczywistość getta przenika do jej notatek — opisuje przydziały żywności, kolejki czy pracę i wygląd ulic. To stały element świata, w którym przyszło jej żyć.Pomimo ocierania się o gettową codzienność, na kartach dziennika uwidacznia się niesamowita wola życia młodej autorki, jej dążenie do nauki oraz marzenia o samodoskonaleniu i rozwijaniu talentów. Rywka szuka wzorców i ideałów, co podkreśla niezwykłość jej zapisków. Ponadto, dziennik zawiera wyjątkowość jeszcze jednej natury — choć napisany po polsku, jest dziełem głęboko religijnej osoby, której niezłomna wiara nie słabnie mimo utraty bliskich i doświadczeń życia w getcie. Wręcz przeciwnie, wiara staje się dla Rywki źródłem jej żydowskiej tożsamości, a świadomość religijna, przywiązanie do tradycji i święta stanowią istotny element jej zapisków. Z recenzji prof. Barbary Engelking.