Desperados. Pierwsze polskie przejście. Campo de Hiele Norte w Chile

W ciemnym, ciasnym pokoju, oświetlonym jedynie przez blask lampy, dojrzały mężczyzna siedział przy stole, zaczytany w księgach rachunkowych. Spodziewaliśmy się skarbów z górskich wypraw: map, zdjęć i artefaktów, ale rzeczywistość okazała się inna. Mój przyjaciel i towarzysz podróży, Tomasz Schramm, nieco zdezorientowany, zapytał z wahaniem: — Buenos dias, czy jesteśmy w Klubie Andyjskim? Mężczyzna podniósł wzrok, spojrzał na nas z zaciekawieniem i, chociaż pytanie padło w języku angielskim, odpowiedział: — Si señor... W czym mogę pomóc? — i wrócił do swoich dokumentów. Tomek odchrząknął, rozważając, jak ująć naszą niezwykłą prośbę. — Chcielibyśmy zgłosić wejście na Monte San Valentin oraz przejście Campo Norte z nowym zejściem na wschód... Księgowy nie podniósł wzroku, kontynuując pracę: — Si, si... W ile osób? — Dwiema — odpowiedziałem, przyciągając w końcu jego pełną uwagę.— Co? We dwóch? — Zapytał, unosząc się na krześle z zaintrygowaniem. Uśmiechnął się z ironią, jak dorosły dziecku, które planuje podróż na księżyc na rowerku. Był przekonany, że to niemożliwe. — Ni-mo-żli-we!!! — podkreślił, rozkładając słowa dla większego efektu.Wyjaśniłem mu wówczas, że nie zamierzamy tego dopiero zrobić, ale już dokonaliśmy naszego celu. Na jego twarzy zagościło niedowierzanie przeplatane z uznaniem. — To niemożliwe!!! — Krzyknął, zdejmując okulary, by lepiej nam się przyjrzeć. Po chwili dodał: — Skąd jesteście?— Z Polski.— Aaa, z Polski. No to możliwe... Dos Polacos in action. Gratuluję. Big deal! Wydawało się, że nasze polskie pochodzenie było dla niego wystarczającym wytłumaczeniem naszego sukcesu. W jego oczach Polacy byli zdolni do rzeczy, które innym wydawały się nieosiągalne.