Czas wojny. Teksty z lat 1939-1945. Kulturowy krytycyzm jidysz i jidyszkajtu

Isaac Bashevis Singer (1904-1991), znany żydowski pisarz, krytyk literacki i dziennikarz, został uhonorowany Nagrodą Nobla w 1978 roku. Urodzony w Leoncinie, w Polsce, pochodził z rodziny rabina. Jego twórczość w języku jidysz początkowo trafiała głównie do społeczności żydowskiej. W 1935 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie stworzył wiele znaczących dzieł, takich jak "Sztukmistrz z Lublina", "Dwór", "Spuścizna" czy "Śmierć Matuzalema".

Zbiór "Czas wojny. Teksty z lat 1939-45" stanowi zapis amerykańskiej publicystyki Singera z okresu II wojny światowej. Znajdujące się w nim teksty dają nam wgląd w refleksje pisarza na temat upadającego świata Żydów środkowoeuropejskich. Singer, pozostający w fizycznym bezpieczeństwie z dala od zagrożeń wojny, opisuje exodę swojego naturalnego środowiska — żydowskiej Polski, która kształtowała jego tożsamość. Jego artykuły wyrażają determinację w zachowaniu choćby najmniejszych śladów przeszłości, jak obyczaje i sposoby myślenia społeczności, której już nie było.

Świadomy, że odrodzone w Stanach życie żydowskie nie będzie przypominało tego sprzed wojny, Singer — jak zauważa jego biografka, Agata Tuszyńska — widzi apartamentowce Nowego Jorku zamieszkane przez środkowoeuropejskich Żydów jako "wertykalne sztetl". Pomimo trudności i świadomości, że tradycyjne miejsca, takie jak Nalewki czy Leoncin, nie zostaną odbudowane, Singer zachowuje je żywe w swoich kolejnych amerykańskich twórczościach. Zbiór zawiera esencję jego twórczego ducha w momencie, kiedy rozpoczął pracę nad wybitnymi dziełami, dając w ten sposób zapowiedź swojego literackiego dorobku.