Cukry Złożone

Szymon Szwarc zachwyca swoimi wyborami w zakresie formy i języka, które, choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się nietypowe, są jednocześnie nieodzowne i doskonale wpisują się w jego styl. Jego poezja przypomina spojrzenie psa, który nauczył się myśleć po ludzku, mozolnie analizując słowa i zdania, by skonstruować własną wizję ludzkiej semantyki. Dlatego jego utwory mogą wydawać się z początku "nagie" i wyprane z sensu, jakiego zwykle doszukujemy się w słowach. Niejasność języka i komplikacje życia są materiałem, z którego Szymon tworzy nielogiczne relacje, odwołując się do instynktu, co kwestionuje nasze przyzwyczajenia jako odbiorców. Jego wiersze są jednocześnie subtelne i ujmujące, nigdy nie przekraczają granic delikatności. Jak pies doskonale posługujący się instynktem, Szymon nie potrzebuje złożonego analitycznego podejścia do każdej sytuacji - wystarczy mu jeden właściwy punkt widzenia. Podobnie jego poezja, mimo wnikliwości, pozostaje prosta w swej esencji. Dzieli język na elementy, by znów złożyć je w bardziej złożoną i zgodną z rzeczywistością całość. Rafał Skonieczny zauważa w tym procesie lekkość i naturalność, wskazując na przezorność autora.