Calico Joe

Nieczęsto zdarza mi się kończyć książkę z gulą w gardle i westchnieniem, które brzmi bardziej jak cicha modlitwa niż reakcja na fikcję literacką, ale „Calico Joe” zadziałał właśnie w ten sposób. Grisham, który do tej pory kojarzył mi się głównie z salami sądowymi, nagle pociągnął mnie w zupełnie innym kierunku. Wziął mnie za rękę i zaprowadził na boisko do baseballa, ale to nie o sport tu chodzi. Baseball jest tłem, scenografią, muzyką graną gdzieś w oddali. Prawdziwą opowieść pisze serce i sumienie.

Zacznę nietypowo, bo od emocji. Kiedy zamykałam ostatnią stronę tej historii, miałam ochotę po prostu usiąść i nic nie mówić przez godzinę. Nie dlatego, że coś było nie tak, wręcz przeciwnie. Bo coś zagrało mi dokładnie tam, gdzie powinno. Głęboko. To historia o winie, której nie można cofnąć, o wstydzie, który nie daje zasnąć, o dzieciach, które dziedziczą nie tylko nazwiska, ale i cienie swoich rodziców.

Głównym bohaterem nie jest wcale tytułowy Calico Joe, choć jego postać unosi się nad każdą stroną jak duch przeszłości. Bohaterem jest Paul, chłopiec wychowany w cieniu agresywnego, sfrustrowanego ojca. Ojca, który zamiast być mentorem, stał się przekleństwem. W młodym Joe Castle’u świat widział cudowne dziecko baseballu, iskrę świeżości i nadziei. Ale dla ojca Paula był on tylko zagrożeniem dla własnej pozycji. Wystarczyło jedno spotkanie na boisku. Jeden rzut. Jedna decyzja, która na zawsze zmieniła życie kilku ludzi.

Paul dorasta z tym ciężarem. Jako dorosły mężczyzna nie chce już wyjaśnień ani przeprosin. Chce tylko zamknąć pewien rozdział. Pomóc swojemu ojcu, który od lat uciekał przed odpowiedzialnością, powiedzieć jedno trudne zdanie. Przepraszam. I chce to zrobić zanim będzie za późno. Podróż do Calico Rock nie jest więc tylko podróżą geograficzną. To wyprawa w głąb dzieciństwa, rozczarowań, samotnych wieczorów i wstydu, którego nie da się zmyć wodą ani czasem.

Nie jestem ekspertem od baseballu, ale Grisham tak pięknie wplata wątki sportowe w narrację, że nawet nieznajomość zasad nie przeszkadza w odbiorze. Mało tego. Zaczęłam googlować prawdziwe historie, na których być może wzorował się autor. I wtedy dotarło do mnie, że „Calico Joe” to nie tylko historia o sporcie. To hołd dla wszystkich tych, którzy zostali niesprawiedliwie skrzywdzeni i nie doczekali się zadośćuczynienia.

To, co mnie ujęło, to brak patosu. Grisham pisze spokojnie, bez fajerwerków, ale właśnie w tej prostocie jest siła. Opisy emocji Paula są do bólu szczere, a retrospekcje prowadzone z perspektywy dziecka – poruszające. Czasem jedno zdanie miażdżyło mi serce bardziej niż cała scena w filmie. Bo tu wszystko jest oszczędne. Dialogi, tempo, sceny. I może właśnie dlatego tak boli.

Zaskoczyło mnie również to, jak bardzo osobista może być powieść napisana przez faceta, którego do tej pory wrzucałam do szufladki autorów thrillerów prawniczych. „Calico Joe” to książka dojrzała, refleksyjna, ale jednocześnie przystępna i niezwykle wciągająca. Nie potrzebuje intryg sądowych, by trzymać w napięciu. Tu napięcie rośnie w sercu czytelnika, a nie w aktach sprawy.

Jeśli ktoś liczy na wartką akcję, dramatyczne zwroty i spektakularne zakończenie, może się zawieść. Ale jeśli szuka książki, która zostaje z nim na dłużej, zostawia ślad i zmusza do zadania kilku trudnych pytań, to „Calico Joe” sprawdzi się idealnie.

Nieczęsto polecam książki, ale tę – z ręką na sercu – wręczyłabym każdemu, kto kiedykolwiek czuł ciężar niewypowiedzianych słów. To nie jest powieść o baseballu. To historia o potrzebie pojednania, o zadośćuczynieniu i o tym, że czasem wybaczenie jest najtrudniejszym ruchem, na jaki można się zdobyć.

I tak sobie myślę, że Calico Joe to nie tylko imię młodego zawodnika. To symbol niewinności, którą można zniszczyć jednym ruchem. Ale też symbol nadziei, że nawet po latach można próbować ją odzyskać. Choćby próbując powiedzieć słowo przepraszam.

Polecam z całego serca.

Pamiętam jak dziś, kiedy w 2012 roku ukazała się książka John'a Grisham'a "Calico Joe". Dopiero teraz, 10 lat po opublikowaniu lektury zabieram się za jej czytanie. Książka wciągnęła mnie tak mocno, że wchłonąłem ją w ciągu trzech godzin.

Paul Tracey otrzymuje telefon od obecnej żony swojego starszego, że jego ojciec Warren jest umierający i pozostały mu góra trzy miesiące życia. Warren, przeciętny miotacz, nie był zbyt dobrym ojcem, nie dawał synowi powodu do dumy. Paul waha się, czy powinien odwiedzić ojca przed śmiercią, ale w końcu decyduje się to zrobić.

Książka jest napisana w połowie współcześnie, a w połowie retrospekcyjnie - do lata, kiedy Paul miał 11 lat, a Warren wymknął się spod kontroli, co w zasadzie zakończyło dziecięcą niewinność Paula.

Jest rok 1973. Cubs, którzy w 1969 roku odnieśli porażkę, wrócili do wyścigu o mistrzostwo. Po kontuzji pierwszego basisty powołują 21-letniego Joe Castle'a z Double A. Od razu odnosi on sukces i Ameryka natychmiast się w nim zakochuje. Na domiar złego pochodzi z małego miasteczka Calico Rock w stanie Arkansas i jest łatwo rozpoznawalny przez Amerykanów dążących do spełnienia amerykańskiego snu. Z łatwością staje się idolem Paula, a ten natychmiast sprawdza w kalendarzu Metsów, kiedy Cubs przyjadą do miasta.
Wszystko układa się dobrze dla Castle'a i Cubsów do momentu, gdy spotykają się w Nowym Jorku ze znienawidzonymi Metsami w decydującej serii czterech meczów. Warren ma grać dla Metsów, a Paul i jego matka idą na mecz. Atmosfera jest podniecająca. Joe trafia i zdobyea punkt, a Paul jest wniebowzięty. I wtedy dzieje się coś niewyobrażalnego. Podczas drugiego ataku Warren rzuca w głowę Joego i pozbawia go przytomności. Paul i jego matka opuszczają stadion, a on sam nie ogląda kolejnego meczu przez trzydzieści lat. Joe zapada w śpiączkę i nigdy już nie gra w baseball.
Paul dowiaduje się, że Warren jest umierający. Postanawia, że Warren powinien raz na zawsze przeprosić Joego i wyrusza w podróż przez kraj, aby umożliwić mu to pojednanie.

Aby nie zdradzić zbyt wiele, reszta tej szybkiej lektury opowiada o przebaczeniu i rodzinie, a tłem jest baseball. Dla fana baseballu, takiego jak ja, baseball był motywem przewodnim życia. Nawet jeśli nie lubisz baseballu, ta książka jest przyjemną lekturą. Opowiada o ojcu i synu, którzy naprawiają to, co było, i idą naprzód w życiu. Cieszę się, że w końcu sięgnąłem po "Calico Joe" i na nowo odkryłem Johna Grishama.

Nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam więcej jego książek.

"Calico Joe" nie przypomina żadnej innej książki Johna Grishama, jaką kiedykolwiek czytałam. Jest to opowieść o ojcu i synu, przebaczeniu i odpuszczeniu sobie wydarzeń z przeszłości. Mój mąż jest wieloletnim fanem Cubsów i od razu wciągnęłam go w historię "Calico Joe". Paul Tracey dostaje telefon od obecnej żony swojego ojca. Jego ojciec Warren jest umierający. W czasach, gdy Calico Joe grał dla Cubs, był dobrym miotaczem w New York Mets. Był okropnym ojcem i bardzo znęcał się nad żoną i dziećmi. Najlepsze dni były wtedy, gdy Warren jeździł w trasę z Metsami.

Paul zastanawia się, że skoro jego ojciec umiera, to może nadszedł właściwy czas, aby odnaleźć Joe Castle'a i doprowadzić do ich ponownego spotkania. Kiedy Paul miał jedenaście lat, jego ojciec zrobił Calico Joe coś, co było straszne, niewyobrażalne i na zawsze zmieniło jego życie. Opowieść toczy się od czasów, gdy Paul był dzieckiem, do chwili obecnej, gdy jest już dorosły. Moje serce wciąż pękało z powodu Paula i jego mamy oraz tego, jak obrzydliwie traktował ich ojciec. Warren jest bardzo złym człowiekiem, nie tylko dla swojej rodziny, ale także dla innych graczy. Kiedy popełnia ten straszny czyn, zmienia on życie Joe'go, Paula i Warrena.

Śmiem twierdzić, że nie będziesz w stanie przeczytać książkę "Calio Joe", nie angażując się emocjonalnie w losy wszystkich bohaterów.

Warren jest bardzo zazdrosny, ale szczególnie o Calico Joe. Nie może znieść faktu, że jego własny syn jest taki sam jak reszta Ameryki. Warren nigdy nie będzie znany jako wzór do naśladowania i wcale mu to nie przeszkadza.

Twoje serce pęknie dla Paula i Joe, tak jak moje, więc nawet nie próbuj z tym walczyć. John Grisham całkowicie wycisnął tę chwytającą za serce historię! Nienawidziłam Warrena od pierwszych stron. Jak mógł w ogóle nie czuć wyrzutów sumienia z powodu tego, co zrobił? Nie trzeba kochać baseballu, ani nawet sportu, żeby pokochać tę wspaniałą i pełną emocji historię. Momentami czułam się tak, jakbym była na meczu, czuła zapach hot dogów i dopingowała za każdym razem, gdy słyszałam trzask kija!

Pamiętam jak dziś, kiedy w 2012 roku ukazała się książka John'a Grisham'a "Calico Joe". Dopiero teraz, 10 lat po opublikowaniu lektury zabieram się za jej czytanie. Książka wciągnęła mnie tak mocno, że wchłonąłem ją w ciągu trzech godzin.

Paul Tracey otrzymuje telefon od obecnej żony swojego starszego, że jego ojciec Warren jest umierający i pozostały mu góra trzy miesiące życia. Warren, przeciętny miotacz, nie był zbyt dobrym ojcem, nie dawał synowi powodu do dumy. Paul waha się, czy powinien odwiedzić ojca przed śmiercią, ale w końcu decyduje się to zrobić.

Książka jest napisana w połowie współcześnie, a w połowie retrospekcyjnie - do lata, kiedy Paul miał 11 lat, a Warren wymknął się spod kontroli, co w zasadzie zakończyło dziecięcą niewinność Paula.

Jest rok 1973. Cubs, którzy w 1969 roku odnieśli porażkę, wrócili do wyścigu o mistrzostwo. Po kontuzji pierwszego basisty powołują 21-letniego Joe Castle'a z Double A. Od razu odnosi on sukces i Ameryka natychmiast się w nim zakochuje. Na domiar złego pochodzi z małego miasteczka Calico Rock w stanie Arkansas i jest łatwo rozpoznawalny przez Amerykanów dążących do spełnienia amerykańskiego snu. Z łatwością staje się idolem Paula, a ten natychmiast sprawdza w kalendarzu Metsów, kiedy Cubs przyjadą do miasta.
Wszystko układa się dobrze dla Castle'a i Cubsów do momentu, gdy spotykają się w Nowym Jorku ze znienawidzonymi Metsami w decydującej serii czterech meczów. Warren ma grać dla Metsów, a Paul i jego matka idą na mecz. Atmosfera jest podniecająca. Joe trafia i zdobyea punkt, a Paul jest wniebowzięty. I wtedy dzieje się coś niewyobrażalnego. Podczas drugiego ataku Warren rzuca w głowę Joego i pozbawia go przytomności. Paul i jego matka opuszczają stadion, a on sam nie ogląda kolejnego meczu przez trzydzieści lat. Joe zapada w śpiączkę i nigdy już nie gra w baseball.
Paul dowiaduje się, że Warren jest umierający. Postanawia, że Warren powinien raz na zawsze przeprosić Joego i wyrusza w podróż przez kraj, aby umożliwić mu to pojednanie.

Aby nie zdradzić zbyt wiele, reszta tej szybkiej lektury opowiada o przebaczeniu i rodzinie, a tłem jest baseball. Dla fana baseballu, takiego jak ja, baseball był motywem przewodnim życia. Nawet jeśli nie lubisz baseballu, ta książka jest przyjemną lekturą. Opowiada o ojcu i synu, którzy naprawiają to, co było, i idą naprzód w życiu. Cieszę się, że w końcu sięgnąłem po "Calico Joe" i na nowo odkryłem Johna Grishama.

Nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam więcej jego książek.