Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Broń i instrument. Poetycka historiozofia Czesława Miłosza
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Książka autorstwa Jana Miklasa-Frankowskiego podejmuje próbę analizy historiozoficznych koncepcji Czesława Miłosza, zawartych w jego dziełach takich jak "Poemat o czasie zastygłym" (1933), "Trzy zimy" (1936), wiersze z okresu 1939-1945, "Światło dzienne" (1953) oraz "Traktat poetycki" (1957). W tych utworach historia odgrywa kluczową rolę, będąc jednym z głównych tematów poruszanych w poezji. Historiozofia Miłosza, ujęta w sposób poetycki, charakteryzuje się raczej sceptycznym podejściem do irracjonalności i nieludzkości historycznych procesów, niż badaniem zasad ich rozwoju. W efekcie książka jest próbą opowieści o procesie, w którym Miłosz próbuje pogodzić się z historią. Skupia się na "zastępowaniu fałszywej historyczności bryków historycznością prawdziwą", co prowadzi do przekonania, że indywidualna, antropocentryczna wizja historii "stanowi broń i instrument".
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Książka autorstwa Jana Miklasa-Frankowskiego podejmuje próbę analizy historiozoficznych koncepcji Czesława Miłosza, zawartych w jego dziełach takich jak "Poemat o czasie zastygłym" (1933), "Trzy zimy" (1936), wiersze z okresu 1939-1945, "Światło dzienne" (1953) oraz "Traktat poetycki" (1957). W tych utworach historia odgrywa kluczową rolę, będąc jednym z głównych tematów poruszanych w poezji. Historiozofia Miłosza, ujęta w sposób poetycki, charakteryzuje się raczej sceptycznym podejściem do irracjonalności i nieludzkości historycznych procesów, niż badaniem zasad ich rozwoju. W efekcie książka jest próbą opowieści o procesie, w którym Miłosz próbuje pogodzić się z historią. Skupia się na "zastępowaniu fałszywej historyczności bryków historycznością prawdziwą", co prowadzi do przekonania, że indywidualna, antropocentryczna wizja historii "stanowi broń i instrument".
