Behawiorysta (wydanie serialowe)

Wow. Po prostu wow. Jedna książka i odzyskałam wiarę w polską literaturę. Zamurowało mnie, wbiło w fotel, czy co kto woli. Ciężko mi nawet zebrać myśli, aby opisać całokształt. Już od samego początku opowieści zostajemy wrzuceni na głębokie wody psychologicznych gierek - czyli to co tygryski lubią najbardziej. Choć może zabrzmieć to nieco dziwnie, to zarówno postać Kompozytora jak i Behawiorysty zyskały specjalne miejsce w moim sercu. Od razu wiedziałam, że ta historia w jakimś stopniu do mnie trafi. Pomyliłam się o tyle, że wręcz związałam się z nią emocjonalnie. Ostatnie strony powieści czytałam z zapartym tchem, a w pewnym momencie zdarzylo mi się nawet zareagować na głos, na obrót spraw, którego się zdecydowanie nie spodziewałam. Cieszę się, że jest to pierwsza powieść Mroza po jaką sięgnęłam, ale równocześnie stwierdzam że zawiesza to poprzeczkę baardzo wysoko.

Po Behawiorystę sięgnęłam właściwie z powodu serialu – nie będę ukrywać, że to on mnie zachęcił. I muszę przyznać, że absolutnie się nie zawiodłam.

Postać Gerarda Edlinga szybko stała się jedną z moich ulubionych literackich kreacji. Jest nietuzinkowy, bardzo specyficzny, ale mimo to ma w sobie coś, co sprawia, że trudno go nie polubić. Sama koncepcja uczynienia go Behawiorystą okazała się niezwykle interesująca i oryginalna.

Szczególnie podobało mi się zestawienie Edlinga z Kompozytorem – z jednej strony elegancki, opanowany człowiek z klasą, a z drugiej brutalny morderca, który próbuje nadać swoim zbrodniom dodatkowy sens. Świetnie wypadają także postacie drugoplanowe, zwłaszcza Drejer, która była jedną z moich ulubionych. Relacja między nią a Edlingiem wniosła do fabuły ciekawą dynamikę i bardzo dobrze się to czytało.

Jeżeli chodzi o zakończenie, miałam pewne przypuszczenia, że historia potoczy się właśnie w taki sposób, więc z jednej strony czułam satysfakcję, ale z drugiej nieco irytowała mnie pochopność jednej z decyzji. Za to wątek związany z Brygidą kompletnie mnie zaskoczył i sprawił, że dosłownie kilka razy szczęka mi opadła.

Książka jest napisana wciągającym stylem – rozdziały są zwarte, nieprzegadane, co sprawia, że lektura płynie szybko i przyjemnie. Historia pochłania od pierwszych stron i trzyma uwagę do samego końca.

Podsumowując – Behawiorysta to świetna książka, która zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Remigiusza Mroza i jestem pozytywnie zaskoczona. Zdecydowanie sięgnę po kolejne części serii.