Baśń Zimowa

Przybylski w swojej książce przedstawia starość przez pryzmat twórczości znanych artystów, takich jak Michał Anioł, Eliot, Jarosław Iwaszkiewicz i Tadeusz Różewicz. Starość w jego ujęciu różni się znacząco od idyllicznej wizji złotej jesieni życia, w której panuje spokój, dystans i mądrość. Zamiast tego, "Baśń zimowa" brutalnie rewiduje ten mit, pokazując starość jako czas zaniku, cierpienia zarówno fizycznego, jak i duchowego, a także jako okres ostatecznej utraty iluzji i nadziei. Zgodnie z opinią Mariana Stali, książka ta przekracza wszystkie dotychczasowe normy w rozważaniach nad starością. Piotr Śliwiński zauważa, że praca ta wyłamuje się z dotychczasowych kategorii, oferując świeże spojrzenie na omawiane tematy. Helena Zaworska podkreśla, iż Przybylski jako interpretator w sposób natchniony potrafi wchodzić w głąb sztuki, czyniąc jej rozumienie integralną częścią swojej osobowości i egzystencji.