Zofia Chądzyńska - sylwetka autora

Ukończyła studia na Wydziale Ekonomicznym w Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. W latach 1930-1939 pracowała jako urzędniczka w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Podczas wojny była więźniarką w Pawiaku (1940), a po zakończeniu konfliktu mieszkała we Francji, Maroku i Argentynie. Tam prowadziła pralnię bielizny białej, a także nawiązała przyjaźń m.in. z Witoldem Gombrowiczem. Zadebiutowała literacko w 1958 roku na łamach czasopisma "Twórczość". Od 1961 roku mieszkała na stałe w Warszawie. Zbliżyła się do Julio Cortázara, towarzysząc mu m.in. w podróżach do Polski. W latach 70. XX wieku była członkinią Związku Literatów Polskich, Polskiego PEN Clubu oraz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Otrzymała nagrodę Związków Zawodowych CRZZ za książkę "Życie za życie" (1972) oraz nagrodę Polskiego PEN-Clubu za przekłady literatury iberoamerykańskiej (1993). Jej powieść "Wstęga pawilonu" posłużyła za podstawę filmu "Słońce w gałęziach" w reżyserii Ludmiły Niedbalskiej, który miał premierę 1 listopada 1987 roku. Mieszkała na warszawskiej Saskiej Kępie.