Leon Weliczker Wells - sylwetka autora

Amerykański inżynier żydowskiego pochodzenia, urodzony 10 marca 1925 roku w Stojanowie koło Radziechowa. W latach 1942-1944 przebywał jako więzień w Obozie Janowskim we Lwowie. W ramach Sonderkommando 1005, był zaangażowany w prace polegające na odkopywaniu i paleniu szczątków ofiar nazistowskich zbrodni. Te czynności były realizowane między innymi we Lwowie, Bóbrce, Brzuchowicach, Pustomytach oraz Jaworowie. Do jego obowiązków należało także odkopywanie i palenie ciał zamordowanych profesorów lwowskich z początku lipca 1941 roku. Leon Weliczker prowadził potajemny dziennik, który przetrwał okres okupacji. Po wojnie znalazł się na Śląsku jako repatriant i rozpoczął studia na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Po wydarzeniach pogromu kieleckiego w 1946 roku wyjechał do amerykańskiej strefy okupacyjnej w Niemczech, gdzie kontynuował naukę na Politechnice w Monachium.

W czerwcu 1947 roku, przy udziale byłych współwięźniów Maksa Hoeniga i Dawida Manucewicza, zdołał doprowadzić do aresztowania i przekazania władzom polskim Hauptscharführera Johanna Raucha. Rauch został później skazany w Krakowie 24 czerwca 1949 roku na karę śmierci. Weliczker również był świadkiem w procesach zbrodniarzy wojennych w Norymberdze.

W 1949 roku uzyskał doktorat z nauk inżynieryjnych w Monachium i wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Do 1953 roku pełnił funkcję asystenta na Uniwersytecie Nowojorskim, a następnie pracował w sektorze prywatnym. Zmienił swoje nazwisko na Leon Weliczker Wells. W dniach 1-2 maja 1961 roku, zeznawał w Jerozolimie w trakcie procesu Adolfa Eichmanna.