Armagedon. Manitou. Tom 5

Jeśli nigdy wcześniej nie czytaliście książek z serii "Manitou", myślę, że "Armagedon" to dobry wybór na początek. Jeśli przeczytaliście całą serię do tej piątej część, myślę, że uznacie ją za dobrą ale uznacie też, że seria "Manitou" staje się nużąca.

Znowu to samo. Misquamacus wciąż jest zły. Już trzecią książkę z rzędu znajduje sposób, by rozprzestrzenić katastrofę na całe Stany Zjednoczone (w pierwszej książce był to tylko szpital, w drugiej - autobus szkolny i małe miasteczko). Harry Erskine wciąż jest zaskoczony, że Misquamacus znalazł drogę powrotną. Amelia, która zginęła w pierwszej książce, nadal żyje, podobnie jak w kilku poprzednich. Śpiewająca Skała jest nadal dostępna jako duch, ale - co typowe dla Mastertona - Erskine potrzebuje pomocy, by go przywołać, mimo że w poprzedniej książce wystarczyło kilka minut, by go przywołać. (Uczucia Śpiewającej Skały do Erskine'a również są niespójne; w drugiej książce są jak najlepsi kumple, ale teraz Śpiewająca Skała zdaje się go po prostu znosić). Czy Harry Erskine nie zyskał w ostatniej książce jakichś wampirzych mocy? Jakiejś nadludzkiej siły? W ogóle się o nich nie mówi w "Armagedonie"

Cóż, jeśli czytałeś poprzednie książki o "Manitou", możesz w zasadzie przewidzieć, co się stanie. Ale po drodze pojawiają się interesujące postacie, w tym fajne dziecko, które widzi duchy i potrafi przewidzieć katastrofy lotnicze (choć naprawdę nie lubię odniesień do 11 września w powieściach, które czytam tutaj są ok).

" Wolność jest największym luksusem na świecie. Nieważne, ile kawioru nałożysz na pieczonego ziemianka i tak nie odleci on jak mewa".

Jeśli chodzi o największe pozytywy "Armegodonu", to podkreśliłbym umiejętność zaskoczenia przez Mastertona nagłymi zmianami emocjonalnymi (spokojne momenty szybko zamieniają się w momenty grozy), jak również bardzo obrazowy język. Poza tym "Armagedon" to po prostu rozrywkowa literatura, która świetnie sprawdzi się jak odstępstwo od oglądania kolejnych netflixowych serialów. Niemniej jednak, to dobry moment dla mnie, aby nieco odpocząć od Mastertona.

Założenie "Armagedonu" jest wyjątkowo ciekawe: większość mieszkańców Ameryki nagle ślepnie w obecności ducha rdzennych Amerykanów i jego dwóch chodzących pomocników, którzy za swoimi białymi maskami przechowują oślepiające światła o sile słońca.

Akcja powieści rozgrywa się w różnych miastach w Stanach Zjednoczonych, w których wzrok tracą różne grupy ludzi. Niektórzy z nich są integralną częścią tej historii: blond reporterka i młody kaskader, grupa nastolatków oślepionych podczas wędkowania, babcia i jej wnuczka oraz dziecko, które podano jej przez okno, a nawet sam prezydent Stanów Zjednoczonych. Na tropie lekarstwa na tę ogólnokrajową ślepotę jest dwoje jasnowidzów: Harry Erskine i Amelia.

Dialogi są wspaniałe i dowcipne, a książka podąża w kierunkach, których się nie spodziewacie. To, co wydawało mi się trochę męczące, to wykład o traktowaniu rdzennych Amerykanów przez białego człowieka za każdym razem, gdy do akcji wkraczał duch rdzennego Amerykanina.

To już piąta część serii "Manitou" Grahama Mastertona i właśnie wtedy, gdy myśleliście, że to już koniec... powraca największy, najbardziej złośliwy duch zemsty rdzennych Amerykanów. Kolejna powieść Manitou - "Armagedon" przypomniała mi, że niektóre serie są dobre i całkowicie warte zaangażowania. Harry i Amelia powracają i są tak ostrzy jak zawsze (nie sądzę, by się starzeli, a jeśli się starzeją, to z wdziękiem i delikatnością), a do tego pojawia się kilka postaci znanych z poprzednich powieści. Niewielu jest pisarzy tak dobrych i tak poczytnych jak Masterton, a on udowadnia to z każdą kolejną książką. Gorąco polecam "Armagedon".

Jeśli nigdy wcześniej nie czytaliście książek z serii "Manitou", myślę, że "Armagedon" to dobry wybór na początek. Jeśli przeczytaliście całą serię do tej piątej część, myślę, że uznacie ją za dobrą ale uznacie też, że seria "Manitou" staje się nużąca.

Znowu to samo. Misquamacus wciąż jest zły. Już trzecią książkę z rzędu znajduje sposób, by rozprzestrzenić katastrofę na całe Stany Zjednoczone (w pierwszej książce był to tylko szpital, w drugiej - autobus szkolny i małe miasteczko). Harry Erskine wciąż jest zaskoczony, że Misquamacus znalazł drogę powrotną. Amelia, która zginęła w pierwszej książce, nadal żyje, podobnie jak w kilku poprzednich. Śpiewająca Skała jest nadal dostępna jako duch, ale - co typowe dla Mastertona - Erskine potrzebuje pomocy, by go przywołać, mimo że w poprzedniej książce wystarczyło kilka minut, by go przywołać. (Uczucia Śpiewającej Skały do Erskine'a również są niespójne; w drugiej książce są jak najlepsi kumple, ale teraz Śpiewająca Skała zdaje się go po prostu znosić). Czy Harry Erskine nie zyskał w ostatniej książce jakichś wampirzych mocy? Jakiejś nadludzkiej siły? W ogóle się o nich nie mówi w "Armagedonie"

Cóż, jeśli czytałeś poprzednie książki o "Manitou", możesz w zasadzie przewidzieć, co się stanie. Ale po drodze pojawiają się interesujące postacie, w tym fajne dziecko, które widzi duchy i potrafi przewidzieć katastrofy lotnicze (choć naprawdę nie lubię odniesień do 11 września w powieściach, które czytam tutaj są ok).

" Wolność jest największym luksusem na świecie. Nieważne, ile kawioru nałożysz na pieczonego ziemianka i tak nie odleci on jak mewa".

Jeśli chodzi o największe pozytywy "Armegodonu", to podkreśliłbym umiejętność zaskoczenia przez Mastertona nagłymi zmianami emocjonalnymi (spokojne momenty szybko zamieniają się w momenty grozy), jak również bardzo obrazowy język. Poza tym "Armagedon" to po prostu rozrywkowa literatura, która świetnie sprawdzi się jak odstępstwo od oglądania kolejnych netflixowych serialów. Niemniej jednak, to dobry moment dla mnie, aby nieco odpocząć od Mastertona.

Założenie "Armagedonu" jest wyjątkowo ciekawe: większość mieszkańców Ameryki nagle ślepnie w obecności ducha rdzennych Amerykanów i jego dwóch chodzących pomocników, którzy za swoimi białymi maskami przechowują oślepiające światła o sile słońca.

Akcja powieści rozgrywa się w różnych miastach w Stanach Zjednoczonych, w których wzrok tracą różne grupy ludzi. Niektórzy z nich są integralną częścią tej historii: blond reporterka i młody kaskader, grupa nastolatków oślepionych podczas wędkowania, babcia i jej wnuczka oraz dziecko, które podano jej przez okno, a nawet sam prezydent Stanów Zjednoczonych. Na tropie lekarstwa na tę ogólnokrajową ślepotę jest dwoje jasnowidzów: Harry Erskine i Amelia.

Dialogi są wspaniałe i dowcipne, a książka podąża w kierunkach, których się nie spodziewacie. To, co wydawało mi się trochę męczące, to wykład o traktowaniu rdzennych Amerykanów przez białego człowieka za każdym razem, gdy do akcji wkraczał duch rdzennego Amerykanina.

To już piąta część serii "Manitou" Grahama Mastertona i właśnie wtedy, gdy myśleliście, że to już koniec... powraca największy, najbardziej złośliwy duch zemsty rdzennych Amerykanów. Kolejna powieść Manitou - "Armagedon" przypomniała mi, że niektóre serie są dobre i całkowicie warte zaangażowania. Harry i Amelia powracają i są tak ostrzy jak zawsze (nie sądzę, by się starzeli, a jeśli się starzeją, to z wdziękiem i delikatnością), a do tego pojawia się kilka postaci znanych z poprzednich powieści. Niewielu jest pisarzy tak dobrych i tak poczytnych jak Masterton, a on udowadnia to z każdą kolejną książką. Gorąco polecam "Armagedon".