Złamana symetria

Roger Caillois w swoich komentarzach do "Sztuki poetyckiej" zauważył, że przyszłym poetą staje się poprzez lekturę dzieł innych twórców, lecz następnie każdy poeta powinien wypracować własny, niepowtarzalny styl. To wyzwolenie od wpływów nie zawsze jest łatwe, a poezja często odbija doświadczenia wcześniej znane czytelnikowi, jak lustro odzwierciedlające rzeczywistość. Janina Barbara Sokołowska wyróżnia się w tym kontekście, tworząc poezję niepodzielnie swoją, która nie potrzebuje luster ani drogowskazów innych poetów. Jej twórczość jest szczera i osobista, dzieli się nią z czytelnikiem niczym opłatkiem, mimo iż świat, który opisuje, bywa raniący. Nawet gdy mówi o złamanej symetrii, kładzie nacisk na samą symetrię. Poezja Sokołowskiej stanowi pochwałę postawy stoickiej, którą charakteryzuje świadomość powolnego przemijania życia.

Marian Kisiel, komentując jej wiersze, podkreśla, że ukazują brak zgody na iluzję ładu i spokoju. Podkreśla niechęć do łatwego poddawania się pozornym traktatom zgody i spolegliwości, które skłaniają do akceptacji bezrefleksyjnego przemijania. "Złamana symetria" nie jest jedynie przypadkowym elementem jej poezji, lecz istotną częścią, która warunkuje jej znaczenie. Bohater tego świata, podobnie jak poezji Sokołowskiej, szuka dialogu i nie pozwala na zignorowanie rzeczywistości, nawet jeśli ta rani swoją brutalnością. Jej utwory zapraszają do eksploracji transgresyjnych myśli, szukają wiedzy tam, gdzie inne głosy milkną, oczekując na refleksyjne odpowiedzi. Paweł Majerski dodaje, że ten teatr myśli, choć zadziorny, pragnie dialogu i zgłębiania coraz głębszych pokładów wyobraźni.