Wyznanie Lwicy

W północnej części Mozambiku, w odległej wiosce, zaczynają w tajemniczych okolicznościach ginąć kobiety, co jest przypisywane atakom lwów. Władze postanawiają wysłać myśliwego, aby zapanować nad sytuacją, jednak zadanie okazuje się bardziej skomplikowane niż przypuszczano. Nie ma pewności, jaka naprawdę jest natura tych lwów – czy to fizyczne drapieżniki, czy może istoty ulepione z magii i mitów. Skomplikowana rzeczywistość splata się z lokalnymi wierzeniami, a sytuacja jest dodatkowo zaogniana przez wewnętrzne konflikty w wiosce oraz wspomnienia niedawnej wojny domowej. Przez pryzmat narracji Mariamar, miejscowej dziewczyny, oraz myśliwego Arcanjo Baleiro, poznajemy różne interpretacje tych wydarzeń. Ataki lwów stają się symbolem większych problemów, z jakimi zmaga się miejscowa społeczność, zwłaszcza z problemem patriarchalnej przemocy wobec kobiet. Książka bazuje na autentycznych wydarzeniach z 2008 roku, które autor miał okazję śledzić jako specjalista od ekologii. To dzieło wyróżnia się nie tylko ze względu na swoją fabułę, ale również stylistykę. Mroczna opowieść pokazuje cienką granicę między człowieczą a zwierzęcą dzikością, na co zwraca uwagę Heather Scott Partington z „The Los Angeles Times”. „Kirkus” nazywa ją przejmującym lotem magicznego realizmu, a Ellah Allfrey z „The Guardian” podkreśla, jak Couto unika odwracania wzroku od brutalnej prawdy, eksponując tematykę kobiet i ich trudnej sytuacji. Lucy Scholes z „The National” zauważa, że powieść odkrywa skutki męskiej brutalności, które najczęściej dotykają właśnie kobiety. Arnaldo Sampaio de Moraes Godoy z Uniwersytetu São Paulo wskazuje na feministyczny wydźwięk „Wyznań lwicy” jako manifest walki z codzienną przemocą. Luiz Santiago z "Plano Crítico" zwraca uwagę na kobiecą perspektywę książki, rozpoczynającą się od afrocentrycznej deklaracji o boskości kobiet. Wreszcie, jak podkreśla Dave Budrick z „The Denver Post”, magiczny realizm tej powieści zamiast upiększać, stawia przed czytelnikiem surowe opisy tragicznych zdarzeń.