Wykłady ostatnie

Karen Horney (1885-1952), urodzona w Niemczech, była jedną z pierwszych kobiet, które ukończyły tam studia medyczne w 1911 roku. Niedługo potem zetknęła się z psychoanalizą Freuda, studiując ją pod kierunkiem Karla Abrahama. W 1932 roku, podobnie jak wielu intelektualistów tamtych czasów, wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. To właśnie tam napisała wszystkie swoje książki, w których coraz bardziej krytykowała teorie Freuda. Współpracowała i przyjaźniła się z takimi osobistościami jak Erich Fromm, Margaret Mead, Paul Tillich i Ruth Benedict.Karen Horney nie tylko przyczyniła się do rozwoju psychoanalizy, ale także aktywnie poszukiwała nowych dróg w tej dziedzinie, co jest widoczne w całej jej biografii. Była niezwykle odważna, niezależna i dociekliwa. Jej poglądy oraz sposób życia wyprzedzały jej czasy, podobnie jak w przypadku Marii Skłodowskiej-Curie. Może właśnie ta nowoczesność przyczyniła się do jej trwałej popularności. Gdyby istniała Nagroda Nobla dla humanistów, z pewnością by ją otrzymała.Do najważniejszych dzieł Karen Horney należą "Nowe drogi w psychoanalizie", "Nasze wewnętrzne konflikty", "Autoanaliza" oraz "Neurotyczna osobowość naszych czasów", które można znaleźć w serii Meandry kultury. W swoim ostatnim roku życia Horney wygłosiła pięć wykładów na uniwersytecie, gdzie poruszała tematy jakości pracy psychoanalityka, technik swobodnych skojarzeń, metod zrozumienia pacjenta w psychoanalizie, trudności oraz strategii obronnych, a także rozważała zagadnienie, czy proces intelektualny czy doświadczenie emocjonalne odgrywa większą rolę.