Wojna, jak ją poznałem

Generał George Smith Patton jr (1885–1945) był jednym z najwybitniejszych amerykańskich dowódców XX wieku, a zarazem postacią budzącą sporo kontrowersji. Jako utalentowany kawalerzysta i sportowiec, reprezentował Stany Zjednoczone w pięcioboju na Igrzyskach Olimpijskich w Sztokholmie w 1912 roku. Po ukończeniu prestiżowej akademii wojskowej West Point, objął rolę adiutanta generała Johna Pershinga, towarzysząc mu w misjach w Meksyku oraz podczas I wojny światowej we Francji. Patton zapisał się w historii jako pionier w zastosowaniu jednostek pancernych w armii USA. Jego dynamiczny styl dowodzenia był inspirowany wielkimi wodzami jak Aleksander Macedoński czy Napoleon, co miało kluczowe znaczenie podczas II wojny światowej. W 1942 roku stał na czele operacji desantowej w Maroku, a później dowodził 7. Armią podczas inwazji na Sycylię. W 1944 roku przejął dowództwo nad 3. Armią, która zasłynęła w działaniach we Francji oraz Belgii, m.in. szybką pomoc oddziałom zaatakowanym przez Niemców w Ardenach, a także na terenach południowych Niemiec i Czechosłowacji. Czołgi jego armii dotarły do Pilzna, a według jego relacji, mogłyby dojechać do Pragi, gdyby nie zakazano im dalszego marszu. Po zakończeniu wojny, Patton pełnił funkcję gubernatora Bawarii. Niestety, zginął tragicznie w wypadku samochodowym 21 grudnia 1945 roku. Jego wspomnienia z czasów wojny stanowią fascynujący zapis przeżyć wyjątkowego dowódcy, który mimo swojego porywczego charakteru, często popadał w tarapaty.