Wieki brązu i żelaza. Tom 1

W czasach, gdy Mykeńczycy rozszerzali swoje wpływy, wielu uchodźców szukało schronienia przed ich inwazją. Jednym z takich uchodźców był Madduwattas, król Licji na południowo-zachodnim wybrzeżu Anatolii. Wypędzony wraz z rodziną przez mykeńskiego wodza Attarsijasa, znanego także jako Atreus, Madduwattas znalazł schronienie u Hetytów. Attarsijas przybył z Grecji, planując podbój zachodnich terenów Anatolii, a jego armia, obejmująca piechotę i około 100 rydwanów, siała zniszczenie na swojej drodze. Madduwattas, szukając ochrony, zwrócił się do hetyckiego króla Tudhalijasa, który wysłał swoje wojska przeciwko Attarsijasowi, zmuszając go do wycofania się. Po tym zwycięstwie Madduwattas, wspierany przez Tudhalijasa, objął władzę nad Zippaslą i doliną Meandra jako wasal Hetytów. Jednak mimo złożonej przysięgi wierności, Madduwattas szybko zaczął działać na własną rękę, zdobywając niezależność. Bez zgody Tudhalijasa najechał Arzawę, lecz został tam pokonany. Ku zaskoczeniu wielu, hetycki król przyszedł mu na ratunek i pokonał wojska Arzawy.W międzyczasie Attarsijas ponownie zaatakował Anatolię, a Madduwattas po raz kolejny uciekł do hetyckiej ochrony. Hetyci zdołali odeprzeć mykeńską inwazję, ale krótko potem doszło do buntu w miastach Hinduwa i Dalawa w kraju Lukki. Madduwattas oraz hetycki dowódca Kinaspili ruszyli, by opanować sytuację, jednak Madduwattas zdradził sojusznika i sprzymierzył się z Dalawą, co doprowadziło do klęski hetuckich wojsk i śmierci Kinaspili.Madduwattas, wykorzystując sytuację, w krótkim czasie zdobył kontrolę nad Arzawą i stał się najsilniejszym władcą w Azji Mniejszej. Jego królestwo stało się potężne i bogate, korzystając z urodzajnych ziem i zasobów metalowych, a także strategicznego położenia na szlakach handlowych łączących region egejski z Azją Mniejszą i Cyprem. Pomimo tych przedsięwzięć, nadal udawał lojalnego wasala Hetytów.