Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
W drodze do języka
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
"W drodze do języka" to zbiór esejów Martina Heideggera, wydany w 1959 roku, w którym filozof bada głębsze aspekty istoty języka. Książka, napisana w latach pięćdziesiątych, stanowi kluczowy punkt odniesienia dla współczesnych dyskusji na temat języka jako miejsca, w którym doświadczamy bytu. Heidegger postrzega język nie jako narzędzie przekładane na rzeczywistość, ale jako element, który tę rzeczywistość kreuje. Podkreśla to cytatem z poezji Stefana Georgego: „nie będzie rzeczy, gdzie brakuje słowa”.W jego rozważaniach nad językiem, nie chodzi o jego metajęzykowy aspekt, ale o zanurzenie się w samym doświadczeniu poezji, które reprezentują utwory Hölderlina, Trakla i Georgego. Heidegger twierdzi, że prawdziwa natura języka objawia się nie w jego funkcji informacyjnej, ale tam, gdzie język „mówi sam”, odsłaniając tajemnice i stanowiąc o istocie bytu. Poezja jest dla niego czystą formą języka, w której można odnaleźć jego autentyczną postać.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
"W drodze do języka" to zbiór esejów Martina Heideggera, wydany w 1959 roku, w którym filozof bada głębsze aspekty istoty języka. Książka, napisana w latach pięćdziesiątych, stanowi kluczowy punkt odniesienia dla współczesnych dyskusji na temat języka jako miejsca, w którym doświadczamy bytu. Heidegger postrzega język nie jako narzędzie przekładane na rzeczywistość, ale jako element, który tę rzeczywistość kreuje. Podkreśla to cytatem z poezji Stefana Georgego: „nie będzie rzeczy, gdzie brakuje słowa”.W jego rozważaniach nad językiem, nie chodzi o jego metajęzykowy aspekt, ale o zanurzenie się w samym doświadczeniu poezji, które reprezentują utwory Hölderlina, Trakla i Georgego. Heidegger twierdzi, że prawdziwa natura języka objawia się nie w jego funkcji informacyjnej, ale tam, gdzie język „mówi sam”, odsłaniając tajemnice i stanowiąc o istocie bytu. Poezja jest dla niego czystą formą języka, w której można odnaleźć jego autentyczną postać.
