W czułych objęciach

Gdybym miała wybrać jedną z dwóch historii z tomu „W czułych objęciach”, to bez wahania stawiam na „Ciepły wiatr”. To ta część ma dla mnie bardziej większą magię, klimat miejsca i relację, która rośnie z każdą stroną. „Ogień i lód” czytałam z przyjemnością, ale bardziej jak deser do kawy niż jak coś, co zostaje w głowie na dłużej. I to jest w porządku, bo ten tom właśnie taki jest: dwie osobne powieści, dwa nastroje, a czytelniczka może sobie wybrać, co ją bardziej porusza.

Kupiłam „W czułych objęciach” w używanej wersji na tej stronie i muszę to powiedzieć wprost: to był dobry ruch. Po pierwsze ekonomicznie, bo romanse potrafię pochłonąć w jeden, maksymalnie dwa wieczory, więc używany egzemplarz wcale nie boli. Po drugie jest w tym coś przyjemnego, ta świadomość, że książka już komuś towarzyszyła, a teraz trafia do kolejnej osoby, która szuka dokładnie tego samego: chwili oddechu, emocji bez wielkiego wysiłku, historii, która płynie. Do takich tomów z dwoma opowiadaniami wydanie „z drugiej ręki” pasuje idealnie.

„Ciepły wiatr” wciągnął mnie najbardziej przez przestrzeń i atmosferę. Montana w romansach działa jak osobny bohater: oddech, śnieg, odludzie, ranczo odcięte od świata, a w tym wszystkim ludzie, którzy nie mają gdzie uciec przed sobą nawzajem. To jest stary, sprawdzony motyw, ale u Palmer on nadal potrafi zadziałać, jeśli akurat ma się ochotę na klasykę. Nicky jako bohaterka wypada dla mnie zaskakująco dobrze. Jest młoda, ale nie jest dziecinna. Ma bagaż po śmierci matki i po zerwaniu relacji z ojcem, a to daje jej pewną twardość. Podobało mi się też to, że jej sytuacja zawodowa ma sens: ona martwi się o pracę, o pieniądze, o to, co będzie z pensją, gdy szef wyjedzie. To brzmi przyziemnie, ale właśnie dzięki takim drobiazgom łatwiej mi wejść w historię. Winthrop, ranczer z trudną przeszłością, to typowy bohater: zamknięty, nieufny, z urazą wobec „bogatych kobiet” i z tą energią, która w romansach oznacza jedno: człowiek poraniony, więc gryzie. Czy to jest realistyczne w każdym detalu? Nie zawsze. Czy działa w ramach konwencji? Dla mnie tak. Zgrzyt między nimi jest od razu wyczuwalny i autorka potrafi to napięcie utrzymać.

Największy plus tej powieści to dla mnie emocjonalny rytm: trochę niechęci, trochę przyciągania, trochę nieporozumień, pocałunki, których w romansidle oczekuję, i sekret dotyczący pochodzenia Nicky, który realnie wpływa na fabułę. To nie jest tylko ozdobnik. Oczywiście, można przewidzieć, że prawda wyjdzie na jaw i że będzie burza. I tu dochodzę do minusa: Palmer czasem lubi, kiedy bohaterowie cierpią przez „pół kroku do szczerości”, a ja, jako dojrzała czytelniczka, miewam na to mniejszą cierpliwość. Wolałabym czasem mniej przeciągania i więcej rozmowy. Ale jednocześnie właśnie to przeciąganie buduje napięcie, więc traktuję to jako element pakietu. Zakończenie? Przewidywalne, jak to w romansach, ale droga do niego potrafi dać moment zwątpienia, a potem jednak satysfakcję. I ja takich historii czasem potrzebuję. Nie każda książka musi mnie rozwalić emocjonalnie. Czasem ma mnie po prostu ukoić.

„Ogień i lód” jest bardziej hałaśliwy, bardziej przerysowany i momentami zabawniejszy. Margie to bohaterka, która lubi prowokować, ma trudną przeszłość i robi wokół siebie zamieszanie, zwłaszcza na pierwszym spotkaniu z Cannonem. On jest oburzony, sztywny, wyniosły, a ona wchodzi w to bez kompleksów. Ten układ ma w sobie potencjał na iskrzenie i Palmer go wykorzystuje.

Mnie jednak ta historia podobała się mniej niż „Ciepły wiatr”, bo emocje były tu bardziej „na wierzchu” i czasem czułam, że autorka idzie skrótem. Podobał mi się wątek siostrzany, to, że Jan walczy o swoją miłość, i obecność Victorine, która wnosi ciepło i trochę innej energii niż standardowe „wszyscy są przeciwko nim”. Doceniam też, że Margie próbuje pracować, ma terminy, a życie towarzyskie i uczuciowe ją rozprasza. To bardzo ludzkie. Z drugiej strony Cannon jako męski bohater bywa trudny do polubienia, bo jego pogarda i kontrola są podkręcone mocniej, niż ja lubię. W romansach toleruję dominujących bohaterów tylko do pewnej granicy. Ostatecznie da się to czytać z przyjemnością, ale nie miałam takiego wciągnięcia jak przy Montanie.

Podoba mi się, że to są dwie różne historie w jednym wydaniu, więc dostaję zmianę otoczenia i tempa. To dobry tom na weekend albo kilka wieczorów, zwłaszcza jeśli czytasz romanse falami i lubisz, kiedy jedna opowieść jest bardziej „klimatyczna”, a druga bardziej „charakterna”.