Utopek

Już dawno żadna książka nie wzbudziła takiego zainteresowania jak ta. Pełna gniewu, jednocześnie gorzka i absurdalnie przejrzysta w swoim przekazie, wyróżnia się wyrafinowaniem zarówno językowym, jak i treściowym. Leszek Libera łączy bogactwo wątków narracyjnych oraz motywów, które splatają się od okresu tuż po II wojnie światowej, gdy Armia Czerwona wkroczyła na Górny Śląsk – region historycznego konfliktu między Polską a Niemcami. Centralnym punktem tej opowieści jest wyjątkowy narrator, dziecko-utopiec, którego przodkowie przybyli na Ziemię z planety Utopia. W polskim folklorze utopiec, zwany również utopek, to nieufny duch wodny, często przybierający ludzką formę, znany z podań śląskich. Powstaje najczęściej ze zwłok topielca lub nienarodzonych płodów. Libera przedstawia tę postać jako outsidera, który z niekonwencjonalnym spojrzeniem ignoruje kulturowe tabu i odkrywa przed czytelnikami realia społeczności, w której się znalazł. Dla osób nieznających tych realiów, opisany świat może wydawać się jeszcze bardziej niezwykły niż sam bohater. Dzięki umiejętnemu wplątaniu różnorodnych epokowych i środowiskowych detali wewnątrz tej opowieści, powstaje złożony, językowo barwny kolaż głosów, który odmalowuje pejzaż powojennej rzeczywistości.