Tylko we Lwowie

Polskie wyobrażenie o społeczeństwie Lwowa utrwaliło się głównie dzięki literaturze, pamiętnikom, a także dziełom malarskim, rycinom i fotografiom, które dokumentują życie miasta w okresie od 1880 do 1939 roku. Szczególnie intensywnie zostało ono ukazane w latach międzywojennych, tworząc obraz sentymentalnego Lwowa, o czym opowiada pierwsza część tego albumu.W tamtym czasie Lwów był miastem wielonarodowościowym, gdzie dominowali Polacy, stanowiący około 80% populacji. Kolejną znaczącą grupą byli użytkownicy języka ukraińskiego, głównie grekokatolicy. Znaczny udział w miejskim życiu mieli również Żydzi, z których wielu porozumiewało się w jidysz i zamieszkiwało północną część miasta. Istniała jednak też całkowicie spolonizowana część społeczności żydowskiej, do której należeli Polacy wyznania mojżeszowego, m.in. lekarze, adwokaci, pisarze i artyści, całkowicie utożsamiający się z polską kulturą. Podobna integracja ze społeczeństwem polskim dotyczyła lwowskiej inteligencji ormiańskiej i karaimskiej.Mieszkańców Lwowa zawsze charakteryzował głęboki patriotyzm, silne poczucie wspólnoty oraz optymizm i radość z życia. Codzienne spacery po ulicy Akademickiej, którędy przechadzali się w cieniu Adam Mickiewicza na kolumnie, odbierającego hołdy od geniusza sławy, a także niedzielne msze i przechadzki po parku Kilińskiego czy placu Powystawowym, w istotny sposób kształtowały życie mieszkańców miasta. Ponadto Lwów był znany z dobrze rozwiniętego sportu, który skupiał uwagę mieszkańców i przyczyniał się do charakterystycznej dla miasta atmosfery.