Trzy imiona Ludki

Ludka Nowak, mając zaledwie dziewięć lat, przybyła do Barcelony w 1946 roku z grupą polskich sierot. Życie tych dzieci zostało naznaczone przez wojnę, gdyż wiele z nich zostało wyrwanych z rodzin przez nazistów i poddanych brutalnej germanizacji. Dzięki wsparciu Międzynarodowego Czerwonego Krzyża oraz polskiego konsulatu udało się sprowadzić je do miasta, gdzie pojawiła się pierwsza polska szkoła. Władze zaczęły poszukiwać bliższych krewnych dzieci, a one, powoli adaptując się do nowego środowiska, stopniowo odzyskiwały język i kulturę, które utraciły. Ludka, dzięki przyjaźni z Emmą, również pochodzącą z Polski, zaczyna odkrywać fragmenty swojej przeszłości oraz swoje prawdziwe imię. Podjęła podróż w poszukiwaniu swoich korzeni i rozliczenia się z przeszłością. Książka „Trzy imiona Ludki”, oparta na świadectwach i relacjach dokumentalnych, ukazuje losy tych, którzy przeżyli trudne czasy tyranii. To historia poszukiwania tożsamości i walki o własną przyszłość. Dzieło jest także wyrazem szacunku dla Wandy Morbitzer-Tozer, która poświęciła swoje życie ratowaniu dzieci z rozdzielonych rodzin. Jest również apelem przeciwko niesprawiedliwości i przemocy dotykającej młodsze pokolenia na całym świecie. Oryginalny tytuł książki brzmi "Els Tres Noms de la Ludka", a jej tłumaczenia dokonała Magdalena Pabisiak.