Tragedia Lusitanii

W książce Erika Larsona, mistrza literatury faktu i autora bestsellerów „New York Times”, ponownie przyglądamy się dramatycznym wydarzeniom związanym z zatopieniem „Lusitanii”. 1 maja 1915 roku, w trakcie dziesiątego miesiąca pierwszej wojny światowej, majestatyczny liniowiec wyruszył z Nowego Jorku do Liverpoolu. Na pokładzie znajdowała się rekordowa liczba dzieci, a luksusowe wnętrza statku przypominały angielską posiadłość wiejską. Pomimo świadomości, że niemieckie U-booty polują na statki w okolicy, pasażerowie wykazywali zaskakujący spokój, ignorując, że Niemcy ogłosili wody wokół Wielkiej Brytanii strefą wojenną.„Lusitania”, jeden z najwspanialszych transatlantyków swojej ery, mógł wówczas poszczycić się największą prędkością. Kapitan statku, William Thomas Turner, ufał dotychczasowym zasadom wojny, które chroniły cywilne jednostki. Jednak Niemcy, z kapitanem Unterseeboot-20, Waltherem Schwiegerem na czele, postanowili zmienić zasady, atakując statek. Brytyjski wywiad, choć znał położenie niemieckiego U-boota, nie podzielił się tą wiedzą z odpowiednimi osobami. W miarę jak U-20 i „Lusitania” zbliżały się do Liverpoolu, złożony splot czynników, w tym pogoda, arogancja i utrzymywane w tajemnicy informacje, doprowadził do jednej z najbardziej tragicznych katastrof morskich.Larson ożywia dobrze znaną historię, ukazując, jak wiele pozostaje nieznane. Jego narracja, przeplatana różnymi perspektywami – zarówno myśliwego, jak i zwierzyny – przedstawia Amerykę w czasach Ery Postępowej. Poznajemy takie postaci jak słynny bostoński księgarz Charles Lauriat, architektka Theodorate Pope oraz zmagający się z osobistymi emocjami prezydent Woodraw Wilson. Larson w mistrzowski sposób przywraca do życia zapomniane szczegóły wielkiej tragedii, czyniąc tę książkę nie tylko wciągającą, ale i ważną lekturą.