To, za co cię kocham

Ja się w tej książce po prostu dobrze czułam. Nie chodzi nawet od razu o sam romans, tylko o to całe Hartwell, ten klimat małego miasteczka, tych ludzi, tę atmosferę, przez którą człowiek ma ochotę wejść do środka i już tam zostać. „To, za co cię kocham” to dla mnie właśnie taki powrót do miejsca, które od pierwszych stron wydaje się znajome, mimo że przecież istnieje tylko w książce. I chyba dlatego ten tom tak dobrze mi siadł. Samantha Young umie pisać tak, że nawet zwykła scena rozmowy w małej społeczności ma w sobie coś przyciągającego. A potem dopiero wjeżdża Bailey i Vaughn, czyli klasyczne „oni się nie znoszą, więc oczywiście coś z tego będzie”, ale zrobione tak, że wcale mi ten schemat nie przeszkadzał. Bailey to totalnie moja bohaterka. Jest wygadana, lojalna, mocno osadzona w swoim świecie i taka z tych osób, które pozornie mają wszystko pod kontrolą, ale jak się przyjrzeć bliżej, to wcale nie jest jej aż tak łatwo. Prowadzi rodzinny biznes, kocha Hartwell, pomaga wszystkim dookoła i wydaje się, że ma poukładane życie. Tylko że to „poukładane” zaczyna się nagle sypać i właśnie wtedy na pierwszy plan zaczyna wychodzić ktoś, kogo od dawna najchętniej by udusiła.

Vaughn bardzo łatwo mógłby być irytujący w zły sposób, bo to ten typ faceta, który na papierze brzmi jak gotowy zestaw cech do przewracania oczami. Bogaty, pewny siebie, trochę zdystansowany, trochę arogancki, przybysz z dużego świata, który wpada do małego miasteczka. Ale Young zrobiła coś fajnego, bo pod tym wszystkim widać, że to nie jest facet z kartonu, tylko człowiek, który naprawdę ma w sobie sporo lęku, problemów z zaufaniem i tego emocjonalnego bałaganu, którego z zewnątrz nie widać. I przez to ich relacja nie jest tylko serią przekomarzanek. Tam naprawdę widać, że oni się nawzajem źle odczytali, ocenili po pozorach, a potem muszą się z tego wszystkiego jakoś odkręcić.

Bardzo podobało mi się to, że ta książka niby jest oparta na motywie hate to love, ale nie sprowadza się tylko do niego. Jasne, to działa i daje mnóstwo emocji, bo Bailey i Vaughn potrafią sobie dogryzać naprawdę dobrze. Ale pod spodem jest też sporo o niepewności, o tym, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość, jak łatwo schować własne lęki pod pozą i jak trudno przyznać, że ktoś naprawdę robi na nas wrażenie. To nie jest romans, który leci wyłącznie na chemii. Chemia jest, i to bardzo fajna, ale równie ważne są tu emocjonalne blokady obojga bohaterów. I właśnie przez to ta historia miała dla mnie więcej sensu niż zwykły romans o kłótniach i przyciąganiu. Bailey nie jest tylko dziewczyną, która wpada w uczucie. Ona ma swoje doświadczenia, swoje rozczarowania i swoją dumę. Vaughn też nie jest po prostu kolejnym facetem, który boi się zaangażowania, bo tak wypada w romansie. U niego to naprawdę wynika z przeszłości i da się wyczuć, że ten strach nie jest udawany. Dzięki temu nawet kiedy pojawiały się bardziej przewidywalne momenty, nie miałam poczucia, że autorka idzie na łatwiznę.

Zresztą przewidywalność w takich książkach w ogóle mi nie przeszkadza, jeśli wszystko po drodze działa. A tutaj działało. Ja nie czytam takich historii po to, żeby nagle dostać fabularny szach mat. Czytam dla napięcia, dla emocji, dla tej drogi od „nie mogę na ciebie patrzeć” do „chyba nie umiem bez ciebie oddychać”. I Young dała mi to naprawdę dobrze. Powoli, bez przesady, z odpowiednią ilością spięć, bólu i tych momentów, kiedy człowiek już wie, że to będzie bolało, ale i tak chce czytać dalej.

Mega mocną stroną tej książki jest też samo Hartwell. Ja wiem, że już o tym wspomniałam, ale serio, ten klimat robi połowę roboty. Społeczność tego miasteczka jest jednocześnie wspierająca i wścibska, ciepła i trochę przytłaczająca, dokładnie taka, jakiej można się spodziewać po miejscu, gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą. Dzięki temu historia Bailey i Vaughna nie dzieje się w próżni. Ona jest mocno osadzona w świecie, który żyje własnym rytmem, ma swoich ludzi, swoje plotki i swoje emocje. I to bardzo lubię.​

Czy miałam jakieś zastrzeżenia? Może tylko takie, że czasem chciałam jeszcze trochę więcej wejścia w niektóre emocje. Nie dlatego, że książka była płytka, bo nie była, tylko dlatego, że bohaterowie zostali napisani na tyle dobrze, że miałam ochotę zostać z nimi dłużej. To jest ten rodzaj marudzenia, który w sumie jest komplementem 😅 Bo jeśli po skończeniu książki masz ochotę na więcej, to znaczy, że coś zadziałało.

Bardzo lubię też to, że Samantha Young nie robi z miłości czegoś banalnego. U niej uczucie zwykle jest piękne, ale też trudne, niewygodne, czasem totalnie nie w porę. I właśnie tak jest tutaj. Bailey i Vaughn nie dostają łatwej drogi. Muszą się przebić przez swoje błędne wyobrażenia, przez zranienia i przez lęk, że może tym razem znowu się nie uda. Dlatego ten romans nie jest tylko ładny. On jest też trochę poszarpany, a przez to bardziej wiarygodny.

No i tak, wróciłam do Hart’s Boardwalk z ogromną przyjemnością. To jedna z tych serii, które mają w sobie coś bardzo komfortowego, ale nie nudnego. Można ją czytać dla miłości, dla bohaterów, dla małomiasteczkowego klimatu, dla emocji i dla tego wrażenia, że wraca się do ludzi, których naprawdę chce się odwiedzać.