To, co najcenniejsze

To było dokładnie takie „nareszcie”, a potem prawie od razu „ej, to już?” 😭 Serio, odkąd w tej serii przewijali się Emery i Jack, to właśnie na ich historię czekałam najbardziej. I Samantha Young chyba doskonale wiedziała, co robi, zostawiając ich prawie na deser, bo dla mnie to była najbardziej intrygująca para z całego Hart’s Boardwalk. Tacy bohaterowie, przy których człowiek od początku czuje, że tam jest za dużo niedopowiedzeń, za dużo starego bólu i za dużo chemii, żeby mogło wyjść z tego coś obojętnego.

I właśnie chyba dlatego czytałam tę książkę z takim zapałem. Naprawdę chciałam już wiedzieć wszystko. Co się tam dokładnie wydarzyło, dlaczego to tak długo bolało, czy oni w ogóle dostaną swoje miejsce tak jak powinni. I dostałam dokładnie taką historię, jakiej się spodziewałam. Ale mówię to akurat jako plus, nie minus. Bo tak, ta fabuła nie jest jakaś super zaskakująca. Da się wyczuć kierunek, da się przewidzieć część emocji, da się domyślić, dokąd to zmierza. A mimo to ja czytałam dalej z wypiekami na twarzy, dosłownie jak Emery ❤️

Najbardziej chyba ujęło mnie to, że przy tej książce ani razu nie miałam takiego momentu zmęczenia. Wiecie, tego uczucia, kiedy w romansie jest już za dużo tych samych scen, za dużo gadania w kółko, za dużo czułości, które zamiast działać, zaczynają męczyć. Tutaj nie. Tutaj ja cały czas chciałam więcej. Więcej ich razem, więcej rozmów, więcej napięcia, więcej wszystkiego. I właśnie stąd ten mój niedosyt, ale taki dobry, nie wkurzający. Raczej taki, że książka się kończy, a ja jeszcze totalnie nie byłam gotowa się z nimi rozstać.

Emery i Jack po prostu mnie kupili. Ich relacja była dla mnie wiarygodna w takim książkowym sensie, że czułam między nimi ciężar przeszłości, ale też to przyciąganie, którego już nie da się wymazać. I to nie było takie mdłe ani przesłodzone. Bardziej bolesne momentami, bardziej napięte. Takie właśnie moje. Lubię, kiedy para nie jest tylko ładna i efektowna, ale kiedy czuć, że oni naprawdę coś razem przeżyli i że to w nich dalej siedzi.

I jeszcze jedna rzecz, która mnie rozwaliła, czyli Cooper i Jack. Ja wiedziałam, no po prostu wiedziałam, że jeśli autorka pójdzie mocniej w ten wątek, to mnie to ruszy. I ruszyło. Bardzo. Bo nagle ta książka przestaje być tylko romansem o dwójce ludzi, a robi się też historią o relacjach, których nie da się tak łatwo naprawić, ale które jednak dalej coś znaczą. I to mi siadło strasznie.

Czy miałam jakieś zastrzeżenia? No trochę tak. Chyba tylko takie, że chciałabym jeszcze więcej. Wiem, to brzmi śmiesznie jako zarzut, ale serio tak było. Mam wrażenie, że ta dwójka dostała trochę za mało miejsca jak na to, jak długo człowiek na nich czekał. Nie dlatego, że książka była pusta czy źle napisana. Po prostu oni mieli w sobie tyle potencjału, że spokojnie uniosłabym jeszcze dodatkowe sto stron i wcale bym nie marudziła 😅

No i epilog. Jezu. Ja się popłakałam. Tak normalnie, bez żadnej przesady. I to był ten dobry płacz, nie taki wymuszony. Po prostu poczułam, że to jest naprawdę piękne zakończenie całej serii. Takie domykające, ciepłe, ale też trochę bolesne, bo uświadamia, że to już koniec i że więcej z nimi nie będzie. A ja bym jeszcze została.

Więc jeśli mam to powiedzieć najbardziej po ludzku, to „To, co najcenniejsze” nie jest może książką, która wywraca romans do góry nogami, ale dla mnie zadziałała dokładnie tak, jak powinna. Wciągnęła mnie, dała mi emocje, nie zmęczyła ani przez sekundę i zostawiła mnie z tym dziwnym, fajnym niedosytem, który zdarza mi się naprawdę rzadko. Bardzo ich polubiłam. Bardzo im kibicowałam. I bardzo nie chciałam kończyć tej historii 🥹📚💗