Szafa gra

Szósty tom "Utworów powojennych" Stefana Wiecheckiego, znanego jako Wiech, to zbiór felietonów pochodzących z lat 1953-1954. Wiech, powszechnie rozpoznawany jako typowy warszawski pisarz, jest mistrzem obserwacji codzienności, co ujawnia się w jego pełnych humoru tekstach. Trzeba też pamiętać, że musiał radzić sobie z ograniczeniami narzucanymi przez cenzurę tamtych czasów. Wiech uważany jest za znawcę warszawskiej gwary. Sam twierdził, że jedynie ją odtwarza, dodając jej odrobinę elegancji, gdyż jego dzieła nie zawierają wulgaryzmów, mimo że oddają koloryt warszawskiej ulicy. Często krytykował przywary społeczeństwa, takie jak skłonność do alkoholu i awanturnictwo. Michał Choromański widział w Wiechu jednego z najwybitniejszych nowoczesnych pisarzy polskich, który wciąż fascynuje swoimi pomysłami i moralną postawą, a także określił go jako filozofa. Z kolei Maria Pawlikowska-Jasnorzewska opisywała go jako dowcipnego gentlemana, który nigdy nie jest jadowity, lecz często wzruszający. Jego felietony to efekt niezwykle przenikliwej obserwacji i twórczego podejścia. Antoni Słonimski podkreślił, że Wiechowi udaje się osiągać poważne cele poprzez pozornie niepoważne zamierzenia, co jest rzadkością w literaturze.