Spragnione serce

W życiu wielu z nas doświadczyło bólu zadawanego przez osoby, którym obdarzyliśmy zaufaniem i miłością, a które nie były zdolne odwzajemnić naszych uczuć. Mogły to być osoby, które powinny były nas chronić, lub te, które sami chcieliśmy otoczyć opieką. Czasami źródłem tego bólu byliśmy my sami. Poznajemy Neminem jako dziecko, samotne i pozbawione wsparcia, które już od najwcześniejszych lat doświadcza rozczarowań związanych z miłością. Postanawia, że jej celem stanie się stworzenie domu — przestrzeni, gdzie poczuje się wreszcie bezpieczna i będzie mogła odbudować poczucie przynależności, miejsca, gdzie odzyska wolność od wpływów zewnętrznych. Niestety, jej dążenia przemieniają się w wewnętrzne więzienie, ponieważ każde działanie dyktowane jest strachem, a myśli przesycone są brakiem zaufania. Ostatecznie ściany jej schronienia stają się obronnymi murami, zamknięte drzwi przywodzą na myśl bramy twierdzy, a inni ludzie jawią się jako zagrożenia. Paradoksalnie, próba odzyskania niezależności prowadzi ją do osobistej niewoli.W momencie, gdy Neminem spotyka Verusa, nie zdaje sobie jeszcze sprawy z tego, jak bardzo zmieni się jej postrzeganie rzeczywistości. Lęk, który zawładnął jej codziennością, stopniowo ustępuje miejsca fascynacji, kiedy Verus wnosi dobro w jej monotonne życie. Jednak co się stanie, gdy Verus nagle zaniknie z jej życia? Czy, podobnie jak wszyscy inni, których znała i którym ufała, również ona zostanie porzucona? Nawet drobne relacje mogą być źródłem cierpienia, gdy zmagasz się z emocjonalnymi ranami. Czy Neminem przezwycięży swój paraliżujący strach, tę truciznę niszczącą jej zdolność do miłości? Czy zaryzykuje kolejne zranienie, by uzyskać coś o wiele większego? A jak Ty byś postąpił?