Siewca Wiatru

"Bóg umarł" – tak twierdzi filozof. Pisarka z kolei zastanawia się, czy może po prostu odszedł, po czym stawia opuszczone anioły w sytuacji nadciągającego Armagedonu. To już drugie wydanie klasyki polskiej angelologicznej fantastyki, zawierającej opowiadania z "anielskiej serii" autorstwa Kossakowskiej, które powstały między 2000 a 2003 rokiem. Anioły w jej opowieściach są zaskakująco podobne do ludzi. Palą papierosy, piją, wdają się w bójki, odwiedzają domy publiczne, posiadają niewyparzone języki i zmagają się z samotnością oraz chciwością. Elkander zauważa w swojej recenzji, że Kossakowska ilustruje, do czego zdolny jest człowiek, gdy sięga po władzę. Przykład arcynieznanych aniołów, ukochanych przez Boga, sugeruje, że nawet najczystsza istota może się stoczyć. Pan, tworząc świat, zapowiedział ostateczną konfrontację z Złem, ale tylko On sam zna czas, kiedy to nastąpi. Jego nagłe odejście stanowi głęboko strzeżoną tajemnicę archaniołów. Stawia to pytanie, czy władza ich nie zepsuje i czy będą w stanie ochronić zarówno dzieło Pana, jak i siebie przed Złym. Zmaganie się z Siewcą Wiatru bez Pana wydaje się niemal niemożliwe, gdy Abbadon – Anioł Zagłady – pozostaje bezradny bez Bożego wsparcia. Podziały na wybranych i odrzuconych, na Niebiosa i Otchłań zanikają, pozostawiając jedynie dzieło Pana przeciw Antykreatorowi. Siewca Wiatru przynosi pustkę – zbliżającą się coraz bardziej nicość i cień.