Sen jaguara

Historia, w której zaczynający od zera bohater staje się lokalną legendą, rozpoczyna się na schodach kościoła św. Antoniego. Jest to inspirująca opowieść, oparta na prawdziwych wydarzeniach z życia rodziny autora, w której pamięć, mit oraz fikcja literacka przeplatają się z istotnymi momentami XX-wiecznej historii Wenezueli. Książka ta zdobyła uznanie, wygrywając nagrody takie jak Prix Femina 2024 i Grand Prix du roman de l’Académie française 2024. Krytycy i czytelnicy z całego świata zestawiają ją z dziełami Gabriela Garcíi Márqueza, jak „Sto lat samotności”, oraz wielkimi sagami pisanymi przez Isabel Allende. W tropikalnym Maracaibo, niema żebraczka znajduje niemowlę porzucone przed kościołem. To dziecko to Antonio Borjas Romero, wychowany w ubóstwie i oswajający się z głodem oraz upokorzeniem. Od najmłodszych lat walczy o swoje miejsce w świecie, który nie był dla niego przyjazny. Towarzyszy mu Ana María Rodríguez, lekarka, która nie tylko stawia czoła chorobom, ale także uprzedzeniom oraz systemowi, w którym musi się odnaleźć. Ich córka, Venezuela, dorasta pod wpływem wielkich ideałów i jeszcze większych rozczarowań, pragnąc opuścić kraj znaczony dyktaturą Marcosa Péreza Jiméneza, rewolucją z 1958 roku i kolejnymi politycznymi zawiedzeniami.To opowieść o historii, która nie przebiera w środkach, wpływając na życie przeciętnych ludzi, oraz o kosztach, jakie ponosi się, chcąc utrzymać własną tożsamość, marzenia i nadzieję na wolność. Bonnefoy używa bogatego języka i sugestywnej wyobraźni, czyniąc powieść nie tylko historią jednej rodziny i kraju, ale także wspaniałym hymnem pamięci, determinacji i wolności. Podobnie jak mit o jaguarze, gdzie zwierzę musi walczyć, by przetrwać, bohaterowie tej sagi wyłaniają się z ognia przeciwności, a ich dzieje stają się legendą. Opinie krytyków są entuzjastyczne: Augustin Trapenard z „La Grande Librairie” określa książkę jako „absolutnie olśniewającą”, magazyn „Elle” zachwyca się realizmem magicznym na miarę Márqueza i ciepłem rodzinnym jak u Allende, podczas gdy „Le Figaro” podkreśla jej szeroki zasięg, obejmujący historię jednej rodziny, kraju i całego XX wieku.