Różowe piórka

Jan Izydor Sztaudynger, znany poeta i satyryk, napisał kiedyś: „Miłość lubi półmroki, półśrodki i półkroki”. Jego zwięzłe, pełne niedopowiedzeń utwory o miłości i pożądaniu idealnie oddają ten sentyment. W tych utworach duch miłosny i żądza znalazły swój wyraz w formie fraszek, które odpowiedziały równie intensywną namiętnością. To połączenie dało życie dziełom pełnym emocji - od pasji, przez delikatność, żar, smutek, aż po radość i rozkosz - nie brak tu także pikanterii oraz przeplatających się ciętych i figlarnych dowcipów, wzbogaconych sugestywnymi ilustracjami Mai Berezowskiej. Fraszki te znalazły swe miejsce w zbiorze „Różowe piórka”, który jest jedynie małą częścią z szerokiej, liczącej niemal pięć tysięcy krótkich form, spuścizny Sztaudyngera. Sam autor przyznawał, że te frywolne utwory były przez niego traktowane z przymrużeniem oka.W jednym z wywiadów dla „Głosu Robotniczego” w 1960 roku, Sztaudynger wyznał: „Wszystkie inne fraszki piszę z rozmysłem, z rozwagą, przeważnie z zamysłem i z dystansem, a te nieprzyzwoitki dopadają mnie, gdzie chcą, wkręcają mi się natrętnie do ucha, dopędzają mnie na przechadzce, budzą w łóżku i notuję je, przewidując, że ani nie ujrzą światła dziennego, ani nie przysporzą mi grosza zysku”. Tak więc, mimo że „Różowe piórka” były przez niego lekceważone, wciąż pozostają symbolicznym wyrazem twórczej spontaniczności Sztaudyngera.