Rozmowy mnicha z (pra) siostrzeńcem

Wprowadzenie do książki zazwyczaj powierza się osobie znanej i poważanej, która swoim autorytetem wzbogaca treść dzieła. Jednak w przypadku wywiadu z ojcem Leonem Knabitem, wyjątkową postacią samą w sobie, nie ma potrzeby dodawania dodatkowego prestiżu przez udział jeszcze bardziej znanej osoby. Dlatego, mimo że na co dzień zajmuję się czymś zupełnie innym niż pisaniem wprowadzeń do książek, mogę z czystym sumieniem podjąć się tego zadania.Od momentu, gdy zacząłem świadomie postrzegać świat, zdałem sobie sprawę, że w moim otoczeniu jest niezwykła postać nosząca czarny habit z kapturem, określana jako mnich lub benedyktyn z Tyńca. Już wtedy wiedziałem, że jest to człowiek o wielu imionach. Moja Babcia, którą darzyłem wielkim szacunkiem i pewnego dnia chciałem nawet poślubić, nazywała go pieszczotliwie „Stefanku”, mimo że był najwyższą osobą w rodzinie. Kochała go jak syna, podobnie jak mnie, co dla mnie jako dziecka nie było łatwe do zaakceptowania. Natomiast osoby spoza rodziny częściej zwracały się do niego jako „ojciec Leon”. Wkrótce zrozumiałem, że to brat mojej mamy, czyli mój wujek. Niemniej długo zajęło mi pojęcie, dlaczego nosi on imię Leon, skoro w rodzinie funkcjonował jako Stefanek, a ja mam swojego Tatusia Zbysia.