Pustostan

Każda osoba nosi w sobie sprzeczności, oba aspekty swojej natury często pochodzą z tego samego źródła. Dziedzictwo przekazywane przez kobiety nie zawsze jest łatwe do zaakceptowania. Istnieje przekonanie, że piekło ma szczególne miejsce dla kobiet, które nie wspierały swoich sióstr. Ucieczka z tej pułapki wiedzie przez zdradzieckie szczeliny życia, a pierwsza, która się z nimi upora, może otworzyć drogę innym.Pięć kobiet, urodzonych w latach siedemdziesiątych, ma pozornie różne historie, które przy bliższym spojrzeniu ujawniają przewodnie podobieństwa. Każda z tych opowieści ukazuje wersję „normalnego życia”, naznaczonego emocjonalną przemocą. Paradoksalnie, to właśnie kobiety często są na czele utrwalania krzywdzących stereotypów.Bohaterki książki postanawiają przerwać ten cykl i wyzwolić się z automatyzmu codzienności. Osiągają to dzięki „odpamiętaniu”, czyli demitologizacji swojej przeszłości i poprzez skomplikowaną przyjaźń, która ich połączyła. Pytanie, czy młodsze pokolenia poradzą sobie z rozbiciem schematów, w których zostały wychowane, pozostaje otwarte. Czy dialog międzypokoleniowy jest wciąż możliwy?„Pustostan” to książka, która porywa jak toksyczne rodzinne więzi. Mężczyźni w życiu bohaterki — dziadkowie, ojcowie, i mężowie — nie są wolni od winy, podobnie jak kobiety: babcie i matki, które powielają szkodliwe wzorce. Jedynie przyjaciółki stanowią niezawodne oparcie. Na szczęście pełnoprawne bohaterki tej powieści są takie, z którymi chce się spędzać czas. Napisane wspaniale, momentami nieodparcie zabawne, bolesne w swojej prawdziwości.Emancypacja nie jest prostą sprawą i w tej opowieści nie ma miejsca na delikatne słowa. „Pustostan” to manifest tych, które czerpią siłę z siostrzeństwa, a zarazem często się na nim zawodzą. Choć może brzmieć to jak paradoks, czasami bunt przeciw toksycznym relacjom jest początkiem przemiany. Bohaterka pragnie zmian i wolności od monotonii i bólu życia, które narzucało jej bycie „grzeczną dziewczynką”.Agnieszka Nietresta-Zatoń, urodzona w 1974 roku, to literaturoznawczyni z pasją do granicznych stanów emocjonalnych i egzystencjalnych w literaturze oraz życiu. Jest autorką książki o Małgorzacie Hillar i badań nad transgresyjnymi tematami w poezji XIX wieku. Dąży do tworzenia mostów między językiem naukowym i literackim poprzez opowiadania, blogi i copywriting. Podziela przekonanie Wisławy Szymborskiej i fascynację myśleniem, zaś z inspiracji Stanisławem Grochowiakiem uważa, że bunt się ustatecznia. Czerpie radość z czytania, które porównuje do niezaspokojonego głodu. Jest matką dwójki dzieci, żoną, i nauczycielką języka polskiego.