Przygoda z owcą pocket

Na początku kompletnie nie do ogarnięcia, ale potem książka wciąga tak, że nie możesz przestać myśleć, co to wszystko w ogóle znaczyło. 4 gwiazdki od mnie, bo choć jest w niej masa rzeczy, które kocham, to jednak nie jest to mój absolutny faworyt z jego twórczości. Ale o tym za chwilę.

Zacznijmy od tego, co mi się najbardziej podobało: ta atmosfera. Murakami ma dar tworzenia świata, w którym wszystko jest trochę zbyt ciche, trochę zbyt puste, trochę zbyt dziwne, żeby było prawdziwe. Czytałam i miałam wrażenie, że jestem w jakimś śnie, gdzie zwykłe rzeczy jak jazda pociągiem czy picie whisky stają się nagle ważne i symboliczne. To jest ten rodzaj pisania, który sprawia, że człowiek zwalnia i zaczyna patrzeć na swoje własne życie trochę inaczej.

Bohater jest też super. Nie jest jakimś wybrańcem losu czy superinteligentnym detektywem. To zwykły facet, który wpada w coś absurdalnego i próbuje to ogarnąć na tyle, na ile może. Lubię takich narratorów, bo czuję z nimi więź. On nie ma wszystkich odpowiedzi, nie wie, co robić, ale jedzie dalej. I to jest wiarygodne. W życiu też często tak jest, że dostajesz zadanie, którego nie rozumiesz, i musisz je wykonać, nawet jeśli po drodze spotykasz owcę mówiącą ludzkim głosem.

Owca z gwiazdą to oczywiście symbol, który siedzi w głowie jeszcze długo po lekturze. Dla mnie to metafora czegoś większego niż my sami, czegoś, co daje moc, ale też kontroluje. Albo może to po prostu ta część nas, która chce uciec od świata i schować się w górach Hokkaido? Nie wiem, ale właśnie ta niejednoznaczność jest w tej książce najlepsza. Nie dostajesz gotowych odpowiedzi, tylko pytania, które krążą ci po głowie.

Styl Murakamiego jak zawsze hipnotyzuje. Czyta się płynnie, ale nie szybko. To nie jest książka na jeden wieczór, to coś, co smakuje się powoli. Dialogi są dziwne, opisy jedzenia i picia absurdalnie szczegółowe, a całość ma taki spokojny rytm, że człowiek się w tym gubi i to jest piękne.

Co mi nie grało? Końcówka trochę za dosadna. Przez większość książki płyniesz w tej mgiełce niedopowiedzeń, tajemnic, snu, a potem nagle dostajesz wyjaśnienia na tacy. I ja wiem, że niektórzy tego potrzebują, ale ja wolałabym, żeby Murakami zostawił więcej miejsca na własne interpretacje. Trochę mnie to sprowadziło na ziemię, kiedy chciałam jeszcze polecieć trochę wyżej.

Ogólnie jednak bardzo dobra książka. Nie jest to mój numer jeden Murakamiego (Norwegian Wood i Kafka nad morzem wygrywają), ale zdecydowanie warto. Jeśli lubisz jego styl, to weź bez wahania. Jeśli nie czytałeś jeszcze nic jego, to może zacznij od czegoś prostszego, ale jak już wejdziesz w ten świat, to ta owca cię nie rozczaruje.