Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Przeciw Gesamtkunstwerk
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Książka ta stanowi zbiór tekstów, które mają na celu przybliżenie mojej twórczości rozpostartej między literaturą a muzyką, radiem a sceną, teatrem a operą, a także stanowią próbę zrozumienia wypracowanych przeze mnie struktur i strategii artystycznych. Może się wydawać, że moje dzieła powstają w sposób quasi-konceptualny, jednakże realia są inne. Proces twórczy opieram często na intuicyjnym działaniu, angażując różnorodne techniki zapominania oraz spontanicznej kreacji zespołowej. W pracy pozostawiam przestrzeń dla nieświadomych impulsów, co pozwala, by końcowy efekt czasem był niespodzianką nawet dla mnie samego. Dlatego refleksja nad moimi projektami jest możliwa dopiero z dystansu, który daje niezbędne poczucie bezpieczeństwa. Nie znajdziemy tu ujednoliconej teorii teatru ani manifestu o współczesnej muzyce czy sztukach performatywnych. W najlepszym przypadku te teksty mogą pokazać, że twórczość to rodzaj niekończącego się eksperymentu prowadzonego z myślą o przyszłym teatrze, którego formy jeszcze do końca nie znamy.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Książka ta stanowi zbiór tekstów, które mają na celu przybliżenie mojej twórczości rozpostartej między literaturą a muzyką, radiem a sceną, teatrem a operą, a także stanowią próbę zrozumienia wypracowanych przeze mnie struktur i strategii artystycznych. Może się wydawać, że moje dzieła powstają w sposób quasi-konceptualny, jednakże realia są inne. Proces twórczy opieram często na intuicyjnym działaniu, angażując różnorodne techniki zapominania oraz spontanicznej kreacji zespołowej. W pracy pozostawiam przestrzeń dla nieświadomych impulsów, co pozwala, by końcowy efekt czasem był niespodzianką nawet dla mnie samego. Dlatego refleksja nad moimi projektami jest możliwa dopiero z dystansu, który daje niezbędne poczucie bezpieczeństwa. Nie znajdziemy tu ujednoliconej teorii teatru ani manifestu o współczesnej muzyce czy sztukach performatywnych. W najlepszym przypadku te teksty mogą pokazać, że twórczość to rodzaj niekończącego się eksperymentu prowadzonego z myślą o przyszłym teatrze, którego formy jeszcze do końca nie znamy.
