Pompeje

"Pompeje" to historyczna powieść z udziałem głównie fikcyjnych, ale także prawdziwych postaci historycznych, rozgrywająca się na tle erupcji Wezuwiusza w 79 r. n.e. Atiliusz jest młodym inżynierem, któremu powierzono nadzór nad jednym z największych i najbardziej skomplikowanych systemów akweduktów w starożytnym Rzymie, który zaopatrywał w wodę dziewięć miast. Poprzedni pracownik, zaginął bez śladu, a z zaopatrzeniem w wodę zaczynają się problemy - od siarkowego zapachu wody po dosłowne wyschnięcie wodociągów w niektórych miastach. Główny bohater, pragnie przywrócić akwedukt do normalnego stanu, a źródła problemu doszukuje się w Wezuwiuszu. Corelia, córka niewolnika przemienionego w milionera, szuka pomocy u Atiliusza, gdy woda w ich domu zabija cenną rybę jej ojca, a winą za to niesłusznie obarcza się niewolnika. Pozornie prosta misja Atiliusza szybko zostaje otoczona intrygami i spiskami, co naraża jego życie na niebezpieczeństwo. Tymczasem w tle Wezuwiusz przygotowuje się do erupcji - nasza opowieść zaczyna się dwa dni przed erupcją i trwa przez cały czas jej trwania oraz w bezpośrednim następstwie.
Jest to ekscytująca opowieść, w której jest wszystko, czego można oczekiwać po dobrej powieści - tajemnica, przygoda, niebezpieczeństwo (ze strony ludzi i przyrody), odrobina romansu, a także ukazanie czytelnikowi życia w tamtych czasach i katastrofy, którą przyroda ma wkrótce wywołać. Przez całą książkę, podczas gdy główny bohater tropi źródło problemów z akweduktem, a także bada tajemnicze zniknięcie swojego poprzednika, można zauważyć, że cały czas katastrofa jest poniekąd w cieniu pozostałych wydarzeń. To nadaje ciekawego tła całej historii, ponieważ okazuje się, że te wszystkie ludzkie dramaty zniknęły wraz z erupcją Wezuwiusza. Nie wiem, czy Harris pisząc tę książkę myślał o nadchodzących zmianach klimatu, ale wydaje mi się, że ta powieść jest wręcz paralelna do katastroficznych wydarzeń, które na nas czekają. Podobało mi się to, że autor zadbał o odpowiednie wytłumaczenie naukowe całej tej katastrofy i zadbał o dokładność historyczną tej powieści. Nie pozostaje mi nic innego jak polecić przeczytanie "Pompei", ponieważ to książka, którą wspaniale się czyta i z której można wyciągnąć sporo informacji.

Od jakiegoś czasu miałem ochotę na przeczytanie jakiejś powieści, której akcja toczy się w starożytnym Rzymie. Znając doskonale trylogię o Cyceronie Roberta Harrisa zdecydowałem się na przeczytanie "Pompejów" tego samego autora. Jest to książka, która została wydana wcześniej niż wspomniana wcześniej trylogia, w 2003 roku.
Powieść opowiada o rzymskim inżynierze akweduktów, pracującym w pobliżu Pompei tuż przed wybuchem Wezuwiusza w 79 r. n.e. Atiliusz jest młodym inżynierem odpowiedzialnym za zapewnienie dostaw wody w rejonie Zatoki Neapolitańskiej. Zostaje wysłany przez władze, aby zastąpić poprzedniego inżyniera, który zaginął. Kiedy akwedukty zaczynają źle funkcjonować, inżynier przeprowadza dochodzenie i zdaje sobie sprawę, że wulkan przesuwa grunt pod ziemią i jest bliski erupcji. W międzyczasie zakochuje się w młodej córce potężnego Ampliatusa, który nielegalnie układał się z jego poprzednikiem w sprawie zmiany przeznaczenia miejskiej wody na własne potrzeby i który gotowy jest zrobić wszystko, by utrzymać ten układ.
Na początku akcja toczy się powoli, ale w miarę upływu czasu nabiera tempa. Autor wprowadza kilka postaci i kilka pobocznych wątków, ale mają one drugorzędne znaczenie wobec klęski żywiołowej dotykającej tytułowe miasto. "Pompeje" zawierają wiele szczegółów z epoki, ukazują sposób życia (głównie bogatszych i wpływowych) mieszkańców i to, jak wiele mogą stracić. Tematy, które porusza autor dotyczą relacji władzy, korupcji, ambicji, chciwości, romansów, zazdrości, rozpusty i konsumpcji.
Harris stworzył wciągającą narrację, mimo że zakończenie jest już znane. Utrzymuje napięcie dramatyczne, pokazując stopniowe narastanie niebezpieczeństwa związanego z kataklizmem, o którym czytelnik wie, że nadejdzie, ale bohaterowie nie. Podoba mi się szczegółowość i dbanie o detale, nie tylko historyczne, ale także i zahaczające o inne dziedziny nauk. "Pompeje" polecam głównie osobom, które chcą przeczytać porządną fikcję historyczną. Jest to niebywale wciągająca opowieść, która maluje wiarygodny obraz życia w starożytnym Rzymie.

"Pompeje" to historyczna powieść z udziałem głównie fikcyjnych, ale także prawdziwych postaci historycznych, rozgrywająca się na tle erupcji Wezuwiusza w 79 r. n.e. Atiliusz jest młodym inżynierem, któremu powierzono nadzór nad jednym z największych i najbardziej skomplikowanych systemów akweduktów w starożytnym Rzymie, który zaopatrywał w wodę dziewięć miast. Poprzedni pracownik, zaginął bez śladu, a z zaopatrzeniem w wodę zaczynają się problemy - od siarkowego zapachu wody po dosłowne wyschnięcie wodociągów w niektórych miastach. Główny bohater, pragnie przywrócić akwedukt do normalnego stanu, a źródła problemu doszukuje się w Wezuwiuszu. Corelia, córka niewolnika przemienionego w milionera, szuka pomocy u Atiliusza, gdy woda w ich domu zabija cenną rybę jej ojca, a winą za to niesłusznie obarcza się niewolnika. Pozornie prosta misja Atiliusza szybko zostaje otoczona intrygami i spiskami, co naraża jego życie na niebezpieczeństwo. Tymczasem w tle Wezuwiusz przygotowuje się do erupcji - nasza opowieść zaczyna się dwa dni przed erupcją i trwa przez cały czas jej trwania oraz w bezpośrednim następstwie.
Jest to ekscytująca opowieść, w której jest wszystko, czego można oczekiwać po dobrej powieści - tajemnica, przygoda, niebezpieczeństwo (ze strony ludzi i przyrody), odrobina romansu, a także ukazanie czytelnikowi życia w tamtych czasach i katastrofy, którą przyroda ma wkrótce wywołać. Przez całą książkę, podczas gdy główny bohater tropi źródło problemów z akweduktem, a także bada tajemnicze zniknięcie swojego poprzednika, można zauważyć, że cały czas katastrofa jest poniekąd w cieniu pozostałych wydarzeń. To nadaje ciekawego tła całej historii, ponieważ okazuje się, że te wszystkie ludzkie dramaty zniknęły wraz z erupcją Wezuwiusza. Nie wiem, czy Harris pisząc tę książkę myślał o nadchodzących zmianach klimatu, ale wydaje mi się, że ta powieść jest wręcz paralelna do katastroficznych wydarzeń, które na nas czekają. Podobało mi się to, że autor zadbał o odpowiednie wytłumaczenie naukowe całej tej katastrofy i zadbał o dokładność historyczną tej powieści. Nie pozostaje mi nic innego jak polecić przeczytanie "Pompei", ponieważ to książka, którą wspaniale się czyta i z której można wyciągnąć sporo informacji.

Od jakiegoś czasu miałem ochotę na przeczytanie jakiejś powieści, której akcja toczy się w starożytnym Rzymie. Znając doskonale trylogię o Cyceronie Roberta Harrisa zdecydowałem się na przeczytanie "Pompejów" tego samego autora. Jest to książka, która została wydana wcześniej niż wspomniana wcześniej trylogia, w 2003 roku.
Powieść opowiada o rzymskim inżynierze akweduktów, pracującym w pobliżu Pompei tuż przed wybuchem Wezuwiusza w 79 r. n.e. Atiliusz jest młodym inżynierem odpowiedzialnym za zapewnienie dostaw wody w rejonie Zatoki Neapolitańskiej. Zostaje wysłany przez władze, aby zastąpić poprzedniego inżyniera, który zaginął. Kiedy akwedukty zaczynają źle funkcjonować, inżynier przeprowadza dochodzenie i zdaje sobie sprawę, że wulkan przesuwa grunt pod ziemią i jest bliski erupcji. W międzyczasie zakochuje się w młodej córce potężnego Ampliatusa, który nielegalnie układał się z jego poprzednikiem w sprawie zmiany przeznaczenia miejskiej wody na własne potrzeby i który gotowy jest zrobić wszystko, by utrzymać ten układ.
Na początku akcja toczy się powoli, ale w miarę upływu czasu nabiera tempa. Autor wprowadza kilka postaci i kilka pobocznych wątków, ale mają one drugorzędne znaczenie wobec klęski żywiołowej dotykającej tytułowe miasto. "Pompeje" zawierają wiele szczegółów z epoki, ukazują sposób życia (głównie bogatszych i wpływowych) mieszkańców i to, jak wiele mogą stracić. Tematy, które porusza autor dotyczą relacji władzy, korupcji, ambicji, chciwości, romansów, zazdrości, rozpusty i konsumpcji.
Harris stworzył wciągającą narrację, mimo że zakończenie jest już znane. Utrzymuje napięcie dramatyczne, pokazując stopniowe narastanie niebezpieczeństwa związanego z kataklizmem, o którym czytelnik wie, że nadejdzie, ale bohaterowie nie. Podoba mi się szczegółowość i dbanie o detale, nie tylko historyczne, ale także i zahaczające o inne dziedziny nauk. "Pompeje" polecam głównie osobom, które chcą przeczytać porządną fikcję historyczną. Jest to niebywale wciągająca opowieść, która maluje wiarygodny obraz życia w starożytnym Rzymie.