Pokój motyli

Zacznę nietypowo, bo od tego, co mnie w tej książce drażniło. Riley ma pewną powtarzalność w kreowaniu młodych bohaterek i tutaj niestety też to widać. Tammy, a momentami również inne postaci z młodszego pokolenia, wydają się zbudowane bardziej na schemacie niż na prawdziwych emocjach. Piękne, zauważalne, ale jakby bez ciężaru doświadczeń. Relacje miłosne w tej warstwie fabuły też mnie nie przekonały. Miałam wrażenie, że uczucia pojawiają się zbyt łatwo, zbyt powierzchownie, jakby brakowało im fundamentu. W pewnym momencie bardziej analizowałam te zależności niż im kibicowałam. A jednak czytałam dalej. I to bardzo chętnie.

Bo Riley robi coś, co trudno zignorować. Tworzy atmosferę. Admiral House żyje. Ten dom naprawdę ma znaczenie, nie tylko jako miejsce akcji, ale jako nośnik historii. Czuć w nim przeszłość, niedopowiedzenia, coś lekko dusznego pod warstwą elegancji. Uwielbiam takie zabiegi, bo one sprawiają, że książka zostaje w głowie nie tylko przez fabułę, ale przez klimat.

Największą siłą tej powieści jest dla mnie Posy. Dojrzała kobieta, która stoi w momencie rozliczenia z własnym życiem. I tutaj Riley pokazuje, że potrafi pisać głęboko, tylko nie zawsze chce. Wątek Posy jest pełen emocji, ale takich stonowanych, prawdziwych. Nie ma tu przesady, jest raczej refleksja, czasem żal, czasem zgoda na to, co było. Bardzo podobało mi się, jak autorka prowadzi motyw przeszłości. Sekrety nie wyskakują nagle jak z pudełka, tylko powoli się odsłaniają. Czytelnik dostaje fragmenty i sam musi je sobie poukładać. Lubię ten moment, kiedy zaczynam rozumieć więcej niż bohaterowie albo dokładnie tyle co oni. Tutaj to działa naprawdę dobrze.

Nie mogę powiedzieć, że to książka idealna. Fabuła momentami się rozgałęzia i można się na chwilę zgubić. Niektóre wątki wydają się mniej dopracowane niż inne. Czuć, że autorka bardziej angażuje się emocjonalnie w historię starszego pokolenia niż młodszego. Ale jednocześnie całość ma w sobie coś bardzo wciągającego. To nie jest romans w czystej postaci. I dobrze. To raczej opowieść o tym, czym miłość się staje po latach. Jak się zmienia, jak bywa trudna, jak czasem bardziej boli niż cieszy. Jako czytelniczka romansów doceniam, że nie wszystko jest tu oczywiste i słodkie. Życie rzadko takie jest.

Najbardziej zaskoczyło mnie to, jakie uczucie zostaje po lekturze. Nie wzruszenie, nie ekscytacja, tylko coś spokojniejszego. Jakby ktoś opowiedział mi długą historię przy herbacie, a ja jeszcze przez chwilę siedzę i o niej myślę.

Czy to jedna z najlepszych książek Riley? Dla mnie tak, chociaż nie bez zastrzeżeń. Stawiam ją gdzieś obok „Róży północy”, ale z większą świadomością jej słabości. To wciąż bardzo dobre, wciągające czytadło, tylko momentami chciałoby się, żeby było czymś więcej.I chyba dlatego mimo wszystko polecam. Bo nawet jeśli nie wszystko zagra idealnie, to trudno się od tej historii oderwać. A to już naprawdę dużo.