Podopieczna

„Podopieczna” Alicji Sinickiej to doskonale skonstruowany thriller psychologiczny, który wciąga w sieć tajemnic od pierwszej strony. Autorka, wierna swojemu charakterystycznemu stylowi, serwuje nam duszną atmosferę niepokoju i poczucie podskórnego zagrożenia. Podczas czytania ostatnich rozdziałów, rozglądałam się po pustym mieszkaniu, czy na pewno jestem w nim sama.

Fabuła koncentruje się wokół Anny Gali, która w zastępstwie za córkę Natalię, podejmuje się opieki nad kilkuletnią Kalinką w domu zamożnej rodziny Czarneckich. Ten pozornie idealny obraz idealnej rodziny od początku wydaje się zbyt piękny, by był prawdziwy. Autorka mistrzowsko buduje napięcie, nie epatując brutalnością, a raczej koncentrując się na psychologicznej grze i nieustannie gęstniejącej atmosferze. Każde odkrycie Anny, każda interakcja z małżeństwem Czarneckich, jest kolejnym elementem w tej układance. W tym samym czasie mamy też wątek jej trudnej relacji z mężem i córkami, a także oskarżenia związane ze zniknięciem nastolatki, Mileny. Te dwa, pozornie niezwiązane ze sobą wątki, przeplatają się, a czytelnik stopniowo zaczyna dostrzegać między nimi powiązania.

Mimo zachwytu nad budowaniem napięcia i intrygującym pomysłem, dostrzegalne są pewne wady (a przynajmniej dla mnie). Chociaż zwroty akcji trzymają w napięciu, niektóre elementy fabuły mogą wydawać się przewidywalne, a finał, choć zaskakujący, powiedziałabym, że lekko naciągany. Liczyłam na większą psychologiczną głębię i chyba ogólnie coś więcej, więc trochę się zawiodłam.

„Podopieczna” to świetny thriller psychologiczny i polecam każdemu, kto lubi czytać w ciągłym napięciu i niepewności. Pod względem fabuły ta książka bardziej mi się podobała od „Uśpionej” tej samej autorki, ale zakończenie zdecydowanie lepsze było w „Uśpionej”.

3/5
Początkowo myślałam, że fabuła książki będzie dotyczyła wyłącznie tematu zawartego w prologu, rozumianego jako pewnego rodzaju dramat rodzinny. Kolejnym wątkiem było zaginięcie, a następnie pojawiające się tajemnice w domu pracodawców głównej bohaterki. Wszystko to sprawiło, że nie byłam w stanie połączyć występujących wydarzeń w jedną spójną całość. Wielokrotnie zastanawiałam się dokąd prowadzi akcja oraz w jaki sposób nastąpi skumulowanie tych epizodów. W rzeczywistości motywy nie były powiązane tak, jak podejrzewałam. Niejako stykały się ze sobą, ale niekoniecznie były ciągiem przyczynowo- skutkowym.
Tego, co miało miejsce na samym końcu poniekąd się domyślałam, ale na pewno nie tak jak ostatecznie zostało to opisane. Działania pewnych postaci były dla mnie często nieuzasadnione i nielogiczne, a motywy ich postępowania raczej błahe. Uważam, że zabrakło ogólnej harmonii, ponieważ wstępne zdarzenia rozwijały się dość długo w porównaniu z zakończeniem. Pojawiło się ono nagle, a pewne problemy zostały rozwiązane natychmiastowo, pomimo wielu lat udręki. Oczywiście sama lektura w kontekście rozrywkowym mnie nie zawiodła, była przyjemną formą spędzenia czasu.