Poczta doktora Dolittle'a

Cóż, książka straciła z czasem bardzo na aktualności. Dziś żyjemy w świecie e-maili, telefonów, wiadomości tekstowych wysyłanych smsami i w internecie. Ale kiedyś, w "Poczcie doktora Dolittle'a", główny bohater miał plan, aby uczynić pocztę szybszą i bardziej wydajną, bo nie była przecież tak natychmiastowa jak współczesne technologie. Miała to być najszybsza poczta na świecie, ale po tak wielu latach jego marzenia wywołują raczej uśmiech politowania, niż zachwyt nad pomysłowością rozwiązania.
Lubię bardzo stare książki dla dzieci. Mają one w sobie taki czar, który trudno mi wyjaśnić. Z wiekiem mam marzenie, żeby zatrzymać czas, zwolnić ten coraz bardziej przyspieszający świat. Mam wrażenie, że kiedyś było inaczej, że takie historie o marzycielach i ludziach o dobrych sercach jak z serii o doktorze Dolittle były odbierane lepiej. Współcześnie świat odzierany jest z całej magii, nie wierzy się już to, że gdzieś tam na świecie istnieje lekarz, który potrafi rozmawiać ze zwierzętami. Ciepło tych historii porusza mnie do głębi i chyba podzielam z doktorem najważniejsze jego przesłanie - że świat byłby lepszy, gdybyśmy zrozumieli zwierzęta i próbowali żyć z nimi w zgodzie. On próbował i próbował im za pomocą zdobyczy cywilizacji ułatwić życie, dlatego też wpadł na pomysł, by stworzyć pocztę dla zwierząt. W końcu okazuje się, że popularność doktora jest tak wielka, że zostaje on zalany listami od zwierząt z całego świata. Nie dziwię się temu.
Książki z serii o doktorze Dolittle, w tym "Poczta doktora Dolittle'a" to zawsze dobra zabawa, zapewniająca dużo śmiechu i niewielkich wzruszeń (które co rusz łagodzone są jakąś formą dobroci w imię maksymy "zło dobrem zwyciężaj"). Czyta się je lekko i choć są skierowane do młodego czytelnika to nie są infantylne. Niestety słuchałam audiobooku, więc nie miałam okazji widzieć tych dziwacznych, pokracznych, ale na swój sposób pięknych ilustracji, które zdobią książkę, ale z lektury w dzieciństwie to najbardziej je zapamiętałam. Podsumowując, jest to świetna książka, którą warto przeczytać, choć chyba lepiej jest znać poprzednie książki z serii.

Jestem pewien, że czytałam to po raz pierwszy gdzieś w 5 klasie, choć mogę nie pamiętać zbyt dokładnie, to było zbyt dawno temu. Kochałam historie o Doktorze Dolittle zanim pojawił się ten okropny film z Eddiem Murphym. W zeszłym roku, postanowiłam ponownie przeczytać pierwsze dwie książki z cyklu Hugha Loftinga. Były to urocze historie, choć nieco się już zestarzały. Ledwo wczoraj zaś skończyłam trzecią książkę z cyklu, czyli "Pocztę doktora Dolittle'a".
W tej książce (jak i w pozostałych książkach o doktorze) można polubić wiele rzeczy. Z drugiej strony, jest mocno epizodyczna, wydaje się, że momentami nie dąży do niczego konkretnego i wprowadza kolejne liczne wątki. Przez to powstaje interesująca książka, choć brakuje jej spójności i ładu.
Podczas jednej z jego wielu podróży, Doktor Dolittle zatrzymuje się w afrykańskim królestwie, aby pomóc im w prowadzeniu poczty i ma pomysł, aby rozpocząć działalność poczty dla zwierząt. Ptaki mają swój własny sposób pisania, który Doktor pomaga im udoskonalić, aby mogły pisać listy do siebie. Jest zalewany listami od zwierzęcych przyjaciół z całego świata, którzy proszą go o radę.
Podobał mi się ten tom, był bardzo zabawny! Postacie są tak różne i zapadające w pamięć, a śmieszne sytuacje, w których znajduje się Doktor, zawsze prowadzą do jakiegoś nowego odkrycia. Fabuła jest interesująca i utrzymywała moją uwagę przez cały czas Bardzo podobał mi się prosty, staroświecki styl pisania i współczucie, jakie Doktor okazuje każdemu w potrzebie.
Tak więc, tak czy inaczej, jest to całkiem dobra lektura. Prawdopodobnie najlepiej będą się przy niej bawić dzieciaki w wieku 6-12 lat. Jest kilka aluzji, które mogą nie do końca zostać zrozumiane, ale ogólnie powinna ona sprawić radość najmłodszym czytelnikom. Polecam przeczytanie "Poczty doktora Dolittle'a", tym bardziej, że powieści z tej serii uznawane są za klasykę literatury. Hugh Lofting stworzył ponadczasowe, świetne książki dla dzieci, które zachwycają nawet dzisiaj.

Cóż, książka straciła z czasem bardzo na aktualności. Dziś żyjemy w świecie e-maili, telefonów, wiadomości tekstowych wysyłanych smsami i w internecie. Ale kiedyś, w "Poczcie doktora Dolittle'a", główny bohater miał plan, aby uczynić pocztę szybszą i bardziej wydajną, bo nie była przecież tak natychmiastowa jak współczesne technologie. Miała to być najszybsza poczta na świecie, ale po tak wielu latach jego marzenia wywołują raczej uśmiech politowania, niż zachwyt nad pomysłowością rozwiązania.
Lubię bardzo stare książki dla dzieci. Mają one w sobie taki czar, który trudno mi wyjaśnić. Z wiekiem mam marzenie, żeby zatrzymać czas, zwolnić ten coraz bardziej przyspieszający świat. Mam wrażenie, że kiedyś było inaczej, że takie historie o marzycielach i ludziach o dobrych sercach jak z serii o doktorze Dolittle były odbierane lepiej. Współcześnie świat odzierany jest z całej magii, nie wierzy się już to, że gdzieś tam na świecie istnieje lekarz, który potrafi rozmawiać ze zwierzętami. Ciepło tych historii porusza mnie do głębi i chyba podzielam z doktorem najważniejsze jego przesłanie - że świat byłby lepszy, gdybyśmy zrozumieli zwierzęta i próbowali żyć z nimi w zgodzie. On próbował i próbował im za pomocą zdobyczy cywilizacji ułatwić życie, dlatego też wpadł na pomysł, by stworzyć pocztę dla zwierząt. W końcu okazuje się, że popularność doktora jest tak wielka, że zostaje on zalany listami od zwierząt z całego świata. Nie dziwię się temu.
Książki z serii o doktorze Dolittle, w tym "Poczta doktora Dolittle'a" to zawsze dobra zabawa, zapewniająca dużo śmiechu i niewielkich wzruszeń (które co rusz łagodzone są jakąś formą dobroci w imię maksymy "zło dobrem zwyciężaj"). Czyta się je lekko i choć są skierowane do młodego czytelnika to nie są infantylne. Niestety słuchałam audiobooku, więc nie miałam okazji widzieć tych dziwacznych, pokracznych, ale na swój sposób pięknych ilustracji, które zdobią książkę, ale z lektury w dzieciństwie to najbardziej je zapamiętałam. Podsumowując, jest to świetna książka, którą warto przeczytać, choć chyba lepiej jest znać poprzednie książki z serii.

Jestem pewien, że czytałam to po raz pierwszy gdzieś w 5 klasie, choć mogę nie pamiętać zbyt dokładnie, to było zbyt dawno temu. Kochałam historie o Doktorze Dolittle zanim pojawił się ten okropny film z Eddiem Murphym. W zeszłym roku, postanowiłam ponownie przeczytać pierwsze dwie książki z cyklu Hugha Loftinga. Były to urocze historie, choć nieco się już zestarzały. Ledwo wczoraj zaś skończyłam trzecią książkę z cyklu, czyli "Pocztę doktora Dolittle'a".
W tej książce (jak i w pozostałych książkach o doktorze) można polubić wiele rzeczy. Z drugiej strony, jest mocno epizodyczna, wydaje się, że momentami nie dąży do niczego konkretnego i wprowadza kolejne liczne wątki. Przez to powstaje interesująca książka, choć brakuje jej spójności i ładu.
Podczas jednej z jego wielu podróży, Doktor Dolittle zatrzymuje się w afrykańskim królestwie, aby pomóc im w prowadzeniu poczty i ma pomysł, aby rozpocząć działalność poczty dla zwierząt. Ptaki mają swój własny sposób pisania, który Doktor pomaga im udoskonalić, aby mogły pisać listy do siebie. Jest zalewany listami od zwierzęcych przyjaciół z całego świata, którzy proszą go o radę.
Podobał mi się ten tom, był bardzo zabawny! Postacie są tak różne i zapadające w pamięć, a śmieszne sytuacje, w których znajduje się Doktor, zawsze prowadzą do jakiegoś nowego odkrycia. Fabuła jest interesująca i utrzymywała moją uwagę przez cały czas Bardzo podobał mi się prosty, staroświecki styl pisania i współczucie, jakie Doktor okazuje każdemu w potrzebie.
Tak więc, tak czy inaczej, jest to całkiem dobra lektura. Prawdopodobnie najlepiej będą się przy niej bawić dzieciaki w wieku 6-12 lat. Jest kilka aluzji, które mogą nie do końca zostać zrozumiane, ale ogólnie powinna ona sprawić radość najmłodszym czytelnikom. Polecam przeczytanie "Poczty doktora Dolittle'a", tym bardziej, że powieści z tej serii uznawane są za klasykę literatury. Hugh Lofting stworzył ponadczasowe, świetne książki dla dzieci, które zachwycają nawet dzisiaj.