Pionierzy w stepie?

Kazachstan pełnił kluczową rolę w czasach Związku Radzieckiego, kiedy to stał się miejscem wielkoskalowych eksperymentów społecznych. Historia tego kraju naznaczona jest brutalnym okresem przymusowej kolektywizacji i przekształcenia koczowników w osiadłych mieszkańców między 1931 a 1933 rokiem. Następnie Kazachstan był miejscem masowych deportacji, takich jak przesiedlenia Polaków i Niemców z Ukraińskiej SRS w 1936 roku, Koreańczyków z Dalekiego Wschodu w 1937 roku oraz narodów kaukaskich w latach 1943-1944. Ostatnia znacząca migracja miała miejsce na przełomie lat 50. i 60., kiedy to w ramach inicjatywy Nikity Chruszczowa zasiedlano nowe obszary rolnicze. W tym czasie nastąpiła powolna liberalizacja oraz poprawa sytuacji osób przymusowo przesiedlonych.W etniczno-religijnej strukturze Kazachstanu Polacy znajdowali się na niskiej pozycji. Mimo to, dążyli oni do zmiany swojego statusu. Uniemożliwieni wzięcia udziału w patriotycznym zrywie podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, poszukiwali mitologicznego miejsca dla swojej społeczności. Jako katolicy, przez długi czas byli zmuszeni działać w podziemiu. Publikacja ta jest pierwszą tak kompleksową próbą wpisania historii polskiej mniejszości w kontekst lokalnych wydarzeń historycznych Kazachstanu.Profesor Leszek Zasztowt podkreśla, że jest to wybitna i niezwykle potrzebna praca, która nie ogranicza się jedynie do relacji wspomnień i cierpień Polaków oraz innych narodów, lecz oferuje przemyślaną syntezę całego zjawiska.