Pięć ran Kościoła Świętego

Dzieło bł. ks. Antonia Rosminiego "Pięć ran Kościoła Świętego" jest uznawane za jedno z klasycznych tekstów teologicznych. Książka wnikliwie bada miłość do Kościoła, podkreślając jego naturę jako wspólnoty, która łączy w sobie elementy boskie, przejawiające się świętością, oraz ludzkie, wyrażające się grzesznością.Mimo że w 1849 roku dzieło Rosminiego znalazło się na Indeksie Ksiąg Zakazanych, autor pozostał niezachwiany w swojej miłości do Kościoła, Oblubienicy Chrystusa. Jego pokorna reakcja na dekret ukazuje jego głębokie oddanie: „Z pełnym przekonaniem poddałem się decyzji władz, choć była dla mnie zaskakująca, ponieważ każdy syn Kościoła, a ja uważam się za ostatniego, powinien działać w prostocie. Z łaską Bożą sytuacja ta nie zburzyła mojego wewnętrznego pokoju. Bóg jest świadkiem, że pisałem z myślą o dobru Kościoła i bliźniego. Poddaję wszystko najwyższemu osądowi Kościoła, który jest w tych kwestiach jedynym arbitrem. Skoro zadecydował, by moich sugestii i rad nie podać wiernym, akceptuję to”.Po śmierci ks. Antonia w 1855 roku za jego wstawiennictwem zaczęły dziać się liczne cuda, a około trzysta świadectw potwierdzało świętość jego życia. Kongregacja Nauki Wiary powróciła do jego sprawy dopiero za pontyfikatu Jana Pawła II. 1 lipca 2001 roku, pod przewodnictwem kardynała Josepha Ratzingera, unieważniono zarzuty o herezję, przywracając dobre imię ks. Rosminiego. W 2007 roku, już jako papież Benedykt XVI, Ratzinger ratyfikował dekret o beatyfikacji Rosminiego, którą uroczyście obchodzono w Novarze 18 listopada tego samego roku.